20 Ιουλίου 1974: Τουρκική εισβολή στην Κύπρο

[nekktarios]

Ο ταγματάρχης Παύλος Κουρούπης

Εντοπίστηκε το 1995 στο Μπουλού της Δυτικής Τουρκίας σε αποστολή της ΚΥΠ.

[nekktarios]

Ο υπαξιωματικός Νίκος Γιαννακόπουλος

Τον είδε διερχόμενος Έλληνας οδηγός φορτηγού στην περιοχή των Αδάνων το 1993 και συνομίλησε για λίγο μαζί του.

[nekktarios]

Ο στρατιώτης Κων. Σούρλας

Τον είδε Έλληνας οδηγός επιβατικού αυτοκινήτου στην περιοχή των Αδάνων στον οποίο πρόλαβε να αναφέρει τα στοιχεία και τον τόπο καταγωγής του.

[nekktarios]

Ο αντισυνταγματάρχης Στυλιανός Καλμπουρτζής

Το θεωρούσαν νεκρό.
Το 1977 προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά στις Σέρρες με τους δικούς του.

[nekktarios]

Ο Κύπριος ταγματάρχης Τάσος Μάρκου,

ένας από τους πιο υψηλόβαθμους αγνοουμένους.

[nekktarios]

ο μένος των εισβολέων ξέσπασε ειδικά σε όσους συλλαμβάνονταν, λόγω των εξαιρετικά μεγάλων απωλειών που υπέστησαν στις μάχες κατά την πρώτη φάση της εισβολής «Αττίλας 1». Στον μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων συμπεριλαμβάνονται και 83 Ελλαδίτες αξιωματικοί και οπλίτες. Είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ένας μεγάλος αριθμός από τους 1.619 αγνοουμένους έπεσε στα πεδία των μαχών ή εκτελέστηκε εν ψυχρώ. Οι μαρτυρίες διασωθέντων εθνοφρουρών και πολιτών είναι δεκάδες, με συγκλονιστικότερες τις καταγγελίες για τις μαζικές εκτελέσεις αιχμαλώτων στο στάδιο «Πράξανδρος» της Κυρήνειας, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Τούρκους στις 22 lουλίου. Μαζικές εκτελέσεις έγιναν και στα χωριά ανατολικά της Λευκωσίας, όταν, κατά τον «Αττίλα 2», στις 14 Αυγούστου, διασπάστηκαν οι γραμμές της Εθνικής Φρουράς στον τομέα του χωριού Μια Μηλιά, οπότε εγκλωβίστηκαν στην περιοχή 301 αξιωματικοί και οπλίτες, οι οποίοι έκτοτε αγνοούνται (οι μαρτυρίες των διασωθέντων συγκλίνουν στο ότι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ). Εκτελέσεις αναφέρονται και στο χωριό Παλαίκυθρο, καθώς και σε γειτονικές τοποθεσίες. Επειδή δεν αποδόθηκαν οι σοροί τους, όλοι θεωρούνται αγνοούμενοι, με υπαρκτό το ενδεχόμενο ορισμένοι να κρατήθηκαν εν ζωή και να συμπεριλαμβάνονται σε αυτούς που μεταφέρθηκαν στην Τουρκία. Αυτή η κατάσταση είναι έγκλημα όχι μόνο εις βάρος της Κύπρου, αλλά και της μητροπολιτικής Ελλάδας.

Οι Αποκαλύψεις των εγκλημάτων

Οι πρώτοι αιχμάλωτοι που απελευθερωθήκαν από τις τουρκικές φυλακές επέστρεψαν στις 23 Σεπτεμβρίου 1974. Αμέσως κατέθεσαν (όπως και όσοι απολύονταν από τους Τούρκους κατά το επόμενο δίμηνο) ότι δεκάδες συγκρατούμενοι τους κρατούντο στις ίδιες φυλακές. Οι καταγγελίες τους για τα όσα διεπράχθησαν εις βάρος τους ήταν συγκλονιστικές. Είχαν υποστεί τα πάνδεινα: ταπεινώσεις, ξυλοδαρμούς, καταναγκαστικά έργα. Επί αρκετές εβδομάδες οι Τούρκοι τούς περίφεραν σε πόλεις και χωριά της Ανατολίας, ως «τρόπαιο»της νίκης τους, ενώ ο όχλος απειλούσε να τους λιντσάρει πιο κάτω θα βρείτε ορισμένες καταγεγραμμένες μαρτυρίες στρατιωτών και αξιωματικών που επέστρεψαν.

1) Α.Φ., λοχαγός της Εθνικής Φρουράς: «Αιχμαλωτίστηκα στον Άγιο Γεώργιο Κυρήνειας, τη Δευτέρα 22 Ιουλίου. Μας μετέφεραν στον θύλακα, συνολικά 153 άτομα. Στη συνέχεια, μας πήγαν σε ένα καράβι και μας έριξαν στο αμπάρι χέρια, πόδια, μάτια δεμένα. Μας χτυπούσαν συνεχώς, καθ' όλο το εικοσιτετράωρο, φτάσαμε σε κάποια φυλακή της Τουρκίας 385 αιχμάλωτοι . Εκεί μας έκλεισαν σε κατασκότεινα κελιά. Μας έβγαζαν στην αυλή να πάρουμε αέρα κάθε 10 ημέρες. Αν κάποιος ζητούσε γιατρό, η συνταγή ήταν το γρονθοκόπημα. Η ζωή μας ήταν ανυπόφορη».

2) Σ.Ζ., Κύπριος καταδρομέας: «Αιχμαλωτίστηκα στην Κυρήνεια. Πρόλαβα και μπήκα σε κάποιο σπίτι, άλλαξα τη στολή μου με πολιτικά. Έτσι συνελήφθην ως πολίτης, όχι ως λοκατζής. Τους λοκατζήδες τους εκτελούσαν επί τόπου. Μας έριξαν σε ένα καράβι και μας μετέφεραν στις φυλακές Αδάνων. Έπειτα από ένα μήνα, μας πήγαν σιδηροδρομικώς στις φυλακές Αμάσειας. Καθ' οδόν, σε κάποια πόλη, οι κάτοικοι που έμαθαν πως θα περνούσαμε από εκεί, μας επιτέθηκαν με χασαπομάχαιρα και σίδερα για να μας δολοφονήσουν. Οι στρατιώτες που μας συνόδευαν όρμησαν εναντίον τους και με πολύ κόπο κατάφεραν να τους απωθήσουν».

3) Γ.Φ., πολίτης, από το Κάρμι Κuρήνειας: «Μας μετέφεραν στη Μερσίνα, έπειτα στα Άδανα. Ήμαστε περίπου 450 άτομα. Πριν επιβιβαστούμε στο τρένο, στρατιώτες και αστυνομικοί μας χτυπούσαν με κλωτσιές και με τους υποκόπανους των όπλων τους. Σε κάθε σταθμό όπου σταματούσε το τρένο, οι κάτοικοι μας έφτυναν, μάς έβριζαν και μας απειλούσαν πως &α μας κόψουν τον λαιμό. Σε μία περίπτωση, το αφιονισμένο πλήθος όρμισε εναντίον μας. Με τα πολλά, φτάσαμε στην πόλη της Αμάσειας».

Σύμφωνα με μαρτυρίες από άτομα που επέστρεψαν, η πορεία των αγνοουμένων εντός της τουρκικής επικράτειας οδηγείτο σε δύο γενικές κατευθύνσεις. Μια ομάδα κατευθύνθηκε προς την δύση (από την Κυρήνεια στη Μερσίνα, στα Αδανα, στο Τοκάτ και στο Ντενιζλί) και μια άλλη προς την ανατολή (από την Κυρήνεια στη Μερσίνα, στα Άδανα, στο Καχραμάν Μαράς, στην Αμάσεια, στο Καρς και στο Βαν). Το πιο συγκλονιστικό από όλα ήταν ότι, όσοι επέστρεψαν ανέφεραν την ύπαρξη των υπολοίπων, οι οποίοι αγνοούνται μέχρι σήμερα. Οι Τούρκοι αρνήθηκαν κατ' επανάληψιν ότι μετέφεραν αιχμαλώτους στη χώρα τους και παρεμπόδισαν τη διεξαγωγή ερευνών στην Τουρκία και την κατεχόμενη Κύπρο. Όμως τους Τούρκους τους διαψεύδουν δεκάδες μαρτυρίες και ντοκουμέντα, τα οποία σας γνωρίζουμε πιο κάτω :

- Τον Δεκέμβριο του 1974, η Διεθνής Αμνηστία απέστειλε επιστολή προς τον πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ, ζητώντας εξηγήσεις για τους αιχμαλώτους. Δεν έλαβε ποτέ απάντηση. Στο μεταξύ, οι οικογένειες των αγνοουμένων συνέστησαν δύο επιτροπές, μία παγκύπρια και μία για τους αγνοουμένους από την Ελλάδα.

- Το 1976 δημιουργήθηκε ερευνητική επιτροπή υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, η ύπαρξη όμως της οποίας επισημοποιήθηκε το 1981, λόγω της εσκεμμένης κωλυσιεργίας της Αγκύρας, που παρεμπόδιζε συνεχώς τη διενέργεια επιτόπιων ερευνών. Την ίδια στιγμή οι Τούρκοι με συνεχείς δηλώσεις τους, αρνιώντουσαν την ύπαρξη αιχμαλώτων.

- Το 1989, ο Ραούφ Ντενκτάς δήλωσε: «Δεν υπάρχουν Ελληνοκύπριοι αγνοούμενοι, ούτε στην Κύπρο ούτε στην Τουρκία. Οι Ελληνοκύπριοι προπαγανδιστές δημιούργησαν τέτοιες ιστορίες. Οι αγνοούμενοι σκοτώθηκαν, είτε στις συγκρούσεις του πραξικοπήματος, μεταξύ τους, είτε κατά τις μάχες με τους Τούρκους».

- Τον Μάρτιο του 1996, ο Ραούφ Ντενκτάς, δίνοντας συνέντευξη στον ιδιωτικό κυπριακό τηλεοπτικό σταθμό «ΣΙΓΜΑ», επανέλαβε συχνά αυτούς τους ισχυρισμούς που αναφέρθηκαν πιο πάνω, μέχρι την στιγμή που ομολόγησε ότι πολλοί αγνοούμενοι δολοφονηθήκαν από Τουρκοκύπριους ατάκτους. Αρνήθηκε όμως ότι είχαν πραγματοποιηθεί εκτελέσεις από τον Τουρκικό Στρατό (όπως είχε συμβεί στις περισσότερες περιπτώσεις). Αρνήθηκε επίσης την αποδεδειγμένη μεταφορά και ύπαρξη αιχμαλώτων στις φυλακές της Τουρκίας.

- Ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών lνάλ Μπατού δήλωσε: «Δεν υπάρχουν αγνοούμενοι, ούτε στην Τουρκία ούτε στην Κύπρο. Οι Έλληνες εκμεταλλεύθηκαν ένα ανθρωπιστικό πρόβλημα για πολιτικούς λόγους».

- Ένα έτος αργότερα ο Τουργκούτ Οζάλ, ο τότε πρω&υπουργός, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο, επανέλαβε μονότονα ότι δεν υπήρχαν αγνοούμενοι. Όμως οι αιχμάλωτοι που μεταφέρθηκαν στα κάτεργα της Ανατολίας, δεν ήταν ότι «αγνοούντο» από την Τουρκία, αλλά και από την ίδια την Ελλάδα.

Το τουρκικό επιχείρημα περί μη ύπαρξης αγνοουμένων στην Τουρκία κατέστη διάτρητο από δεκάδες μαρτυρίες, Επίσης, σαθρό αποδείχθηκε το επιχείρημα, σύμφωνα με το οποίο, όλοι όσοι αγνοούνται, φονευθήκανε στις μάχες. Δυστυχώς για τους Τούρκους, υπήρξαν πολλές και αδιάσειστες μαρτυρίες, η διασταύρωση των οποίων στοιχειοθέτησε το σώμα του εγκλήματος, που ταλαιπωρεί έως σήμερα τις οικογένειες των αγνοουμένων.

Μέσα στα ντοκουμέντα που μας αποδεικνύουν την παράνομη μεταφορά και κατακράτηση αιχμαλώτων στην Τουρκία είναι και οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις:

1) Περίπτωση Χρηστάκη Λοϊζου: Ο πιο μικρός από τους αγνοούμενους , από το χωριό Παλαίκυρο, τότε ηλικίας 5 ετών. Στις 17 Αυγούστου 1974 πυροβολήθηκε από Τούρκο στρατιώτη. Η μητέρα του, είδε για τελευταία φορά το παιδί της την επόμενη μέρα, σε ένα πρόχειρο νοσοκομείο. Στη συνέχεια, την πληροφόρησαν ότι το παιδί μεταφέρθηκε στη Λευκωσία, ενώ ο ίδιος ο Ντενκτάς δήλωσε στις 20 Ιανουαρίου 1975 ότι ο Χρηστάκης ζούσε και βρισκόταν σε νοσοκομείο της Αγκυρας. Το παιδί αγνοείται έως σήμερα, όπως και ο πατέρας του, Ανδρέας Λοϊζου.

2) Μαρτυρία Φρόσως Δήμου από τον «Αττίλα 2» : Η Φρόσω Δήμου έκρυψε στο σπίτι της, στο χωριό Βώνη, δώδεκα πολίτες και στρατιώτες, οι οποίοι εντοπίστηκαν από Τούρκους στρατιώτες και έγινε η σύλληψη παρουσία Τουρκοκύπριων. Όλοι τους αγνοούνται έως σήμερα.

3) Περιπτώσεις Λεοντίου Λεοντίου και Ανδρέα Κασάπη: Ο Γιώργιος Παπαλεοντίου μεταφέρθηκε στις φυλακές Αδάνων και Αμάσειας. Στις 23 Οκτωβρίου 1974, ημέρα της απελευθέρωσης του, ενώ εξερχόταν από τη φυλακή, άκουσε από παρακείμενο κελί κραυγές απόγνωσης: «Είμαι ο Λεόντιος Λεοντίου, μαζί με τον κουνιάδο μου Ανδρέα Κασάπη. Γιατί δεν μας στέλνουν μαζί σας στην Κύπρο;». Οι Λεόντιος Λεοντίου και Ανδρέας Κασάπης αγνοούνται έως σήμερα.

4) Περίπτωση Γιώργου Νικολάου: Υπηρετούσε ως ναύτης στον Ναυτικό Σταθμό Κυρήνειας. Τον Οκτώβριο του 1974, ο πατέρας του μίλησε τηλεφωνικά μαζί του. Ο Γιώργος τού είπε πως μαζί του, ήταν υπό κράτηση άλλοι 23 Ελληνοκύπριοι. Στη συνέχεια, θεάθηκε από τον πατέρα και την αδελφή του σε λεωφορείο στην Κυρήνεια, αλλά αγνοείται έως σήμερα.

5) Περίπτωση Μιχάλη και Ηλία Λάμπη: Τα δύο αδέλφια, 17 και 19 ετών αντίστοιχα, τους πιάσανε στις 13 Σεπτεμβρίου 1974 στο χωριό Χάρτζια Κυρήνειας. Μετά από δύο ημέρες, τους επισκέφθηκαν οι γονείς τους και συνομίλησαν μαζί τους. Από τότε αγνοούνται και οι δύο.

6) Περίπτωση Νίκου Γιαννακόπουλου: Ο Νίκος Γιαννακόπουλος από το Μουζάκι Καρδίτσας υπηρετούσε ως ανθυπασπιστής στην ΕΛΔΥΚ. Τον Μάιο του 1993 ένας οδηγός φορτηγού ενημέρωσε τις αρμόδιες ελληνικές υπηρεσίες ότι καθ' οδόν προς το Ιράκ τον συνάντησε, στην άκρη ενός τσιφλικιού, περιφραγμένου με συρματόπλεγμα. Ο Γιαννακόπουλος πρόλαβε να του πει ότι μεταφέρθηκε στις φυλακές Αδάνων μαζί με εκατοντάδες άλλους αιχμαλώτους. Ήταν ανάπηρος, με ένα πόδι. Αγνοούμενος.

7) Περίπτωση Παύλου Κουρούπη: Ο ταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, διοικητής του 251 Τάγματος Πεζικού, αγνοείται από τις 22 lουλίου 1974, όταν οι Τούρκοι εξαπέλυσαν τη μεγάλη επίθεση τους κατά της Κυρήνειας. . Στις 27 Μαρτίου 1995, ο δημοσιογράφος Πέτρος Κασιμάτης αποκάλυψε στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος» το συγκλονιστικότερο, έως τότε, ντοκουμέντο. Η ΕΥΠ είχε εντοπίσει, μέσω ενός Έλληνα συνταγματάρχη ο οποίος προσποιείτο τον ιχθυέμπορο, έξι αγνοουμένους στο Μπολού της Τουρκίας και άλλους επτά στο Ντενιζλί. Ο συνταγματάρχης, ονόματι Γιαννόπουλος, μίλησε για λίγο με την πρώτη ομάδα, αφού δωροδόκησε τους δεσμοφύλακες. Όλοι τους ήταν σε άθλια κατάσταση. Ένας από αυτούς ήταν ο ταγματάρχης Παύλος Κουρούπης. Κατά τον Κασιμάτη, η ΕΥΠ οργάνωσε επιχείρηση απεγκλωβισμού τους, η οποία απέτυχε, και ένας από τους άνδρες που έλαβαν μέρος έπεσε νεκρός σε ανταλλαγή πυρών με τους Τούρκους. Ο συγγραφέας Ιωάννης Βαρνάκος γράφει σχετικά: «Στον σχεδιασμό της ΕΥΠ υπήρχε ειδικό κεφάλαιο για τον απεγκλωβισμό των αγνοουμένων. Εγιναν και επαφές με τα ειδικά τμήματα επιχειρήσεων της «Mossad». Απέμενε το τελευταίο σκέλος, η εκτέλεση της επιχείρησης. Όμως κάποιοι δεν &θέλησαν να διαταράξουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις».

8) Περίπτωση Στυλιανού Καλμπουρτζή: Ήταν ο διοικητής της 181 Μοίρας Πυροβολικού αρχικό θεωρήθηκε νεκρός. Όμως, την 1η Αυγούστου 1974 έστειλε μήνυμα από τον σταθμό «Μπαϊράκ». Όπως επιβεβαιώθηκε 3 χρόνια αργότερα, το 1977, από έναν υπάλληλο του ΟΤΕ Σερρών με γραπτή αναφορά ο αντισυνταγματάρχης Στυλιανός Καλμπουρτζής ... φρόντισε και επικοινώνησε με την Ελλάδα και, στην προσπάθεια του αυτή, «έβγαλε» νούμερο Καβάλας και είπε: «Ειδοποιήστε στις Σέρρες τον γαμπρό μου Δημήτρη Τσιαούση πως είμαι αιχμάλωτος, τηλεφωνώ από Κωνσταντινούπολη».

Αυτές οι περιπτώσεις συσχετίζονται με δεκάδες παρόμοιες, που μας δείχνουν ότι οι Τούρκοι συνέχιζαν να κατακρατούν αιχμαλώτους, 32 ολόκληρα χρόνια μετά την εισβολή.

Υπάρχουν και άλλες ακόμα διαπιστώσεις και κινήσεις για τους αγνοουμένους που είδαν το φως της Δημοσιότητας και για το σύνολο των εγκλημάτων που διέπραξαν οι δυνάμεις της κατά την εισβολή τα οποίες αναφέρονται και τεκμηριώνονται ανατριχιαστικές περιπτώσεις φόνων, βιασμών, εκτοπίσεων και ωμοτήτων πάσης φύσεως από τις δυνάμεις Τουρκικές δυνάμεις :

1. Περίπτωση του φιλμ του BBC: Στις 4 Σεmεμβρίου 1974, το BBC προέβη στη λήψη αποκαλυπτκών σκηνών στις φυλακές Αδάνων. Στα στιγμιότυπα που κινηματογραφήθηκαν, αναγνωρισθήκανε αγνοούμενοι, όπως ο Χαράλαμπος Στεφανίδης, ο Ανδρέας Γεωργίου και άλλοι. Ελήφθησαν ακόμη στιγμιότυπα από τα τουρκικά ειδησιογραφικά πρακτορεία «VISNEWS» και «AKTUR», επίσης στις φυλακές Αδάνων. Οι προαναφερθείσες ταινίες προβληθήκαν στο Γραφείο Τύπου της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώπιον συγγενών των αγνοουμένων που αναγνώρισαν τουλάχιστον 30 δικούς τους ανθρώπους, οι οποίοι όμως αγνοούνται έως σήμερα.

2. Μηνύματα από τον ραδιοφωνικό σταθμό «Μπαϊράκ»: Δεκάδες Ελληνοκύπριοι έστειλαν μηνύματα στους δικούς τους μέσω του παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού των Τουρκοκύπριων «Μπαϊράκ». Προφανώς οι Τούρκοι το επέτρεψαν, διότι τότε είχαν την πρόθεση να τους απελευθερώσουν. Μεταξύ αυτών οι οποίοι μίλησαν και απέστειλαν μηνύματα στους συγγενείς τους ήταν οι Γιώργος Μιχαήλ, Χρήστος Καλαποδάς, Γιώργος Χατζηκυριάκου, Κώστας Κωνσταντίνου, Γιώργος Γιωργαλλάς, Σωτήρης Ανδρέου . Όλοι τους αγνοούνται.

3. Περίπτωση φωτογραφιών στην εφημερίδα Μlλλιέτ: Στις 23 lουνίου 1976 η μεγάλης κυκλοφορίας τουρκική εφημερίδα «Μιλλιέτ» αποκάλυψε ένα σημαντικό ντοκουμέντο: μία σειρά φωτογραφιών που απεικόνιζαν τον εγκλωβισμό και τη σύλληψη πέντε ανδρών της Εθνικής Φρουράς από τουρκικά τεθωρακισμένα, κοντά στο χωριό Τζαούς. Επρόκειτο για τους: Κώστα Νικολάου, Γιάννη Παπαγιάννη, Αντώνη Κορέλλη, Φίλιππο Χατζηκυριάκου και Χριστόφορο Σκορδή,. Όλοι τους αγνοούνται.

4. Περίπτωση δημοσιεύματος της εφημερίδας «Έθνος»: Στις 13 Φεβρουαρίου 1988, η εφημερίδα «Έθνος» δημοσίευσε τα εξής: «Άδανα, Χριστούγεννα 1987. Λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη, το αυτοκίνητο ενός Έλληνα ταξιδιώτη έπαθε βλάβη. Ξαφνικά, ένας άνθρωπος πατάχθηκε από τα συρματοπλέγματα ενός τσιφλικιού και φώναξε στον οδηγό: «Φίλε, με λένε Πιάστηκα αιχμάλωτος στην Κύπρο. Όταν γυρίσεις στην πατρίδα, ειδοποίησε τους δικούς μου πως ζω». Πριν ο οδηγός συνέλθει από την ταραχή του, τρεις φύλακες του τσιφλικιού φώναξαν τον Έλληνα αγνοούμενο πίσω». Ο οδηγός ανέφερε το περιστατικό και το όνομα. Πιστοποιήθηκε ότι ο άνθρωπος αυτός, με καταγωγή από τη Βόρεια Ελλάδα, (από τα Τρίκαλα Ημαθίας), ήταν όντως καταχωρημένος στους καταλόγους αγνοουμένων και ενημερώθηκε σχετικά η ΚΥΠ (τα στοιχεία του αγνοουμένου διατηρούνται στην εφημερίδα Έθνος).

5. Στις 10 lουλίου 1976 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαβίβασε στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης μια έκθεση καταπέλτη εις βάρος της Τουρκίας, για το σύνολο των εγκλημάτων που διέπραξαν οι δυνάμεις της κατά την εισβολή. Η Επιτροπή διερεύνησε επί τόπου διάφορες καταγγελίες στην Κύπρο, τον Σεπτέμβριο του 1974, ενώ η Τουρκία αρνήθηκε να τη συνδράμει στην Έκθεση στην οποία αναφέρονται και τεκμηριώνονται ανατριχιαστικές περιπτώσεις φόνων, βιασμών, εκτοπίσεων και ωμοτήτων πάσης φύσεως, οι οποίες διαπράχθηκαν από τους «ειρηνοποιούς» του Αττίλα. Στο κεφάλαιο υπό τον τίτλο «Αιχμάλωτοι και Κρατούμενοι» αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η Επιτροπή θεωρεί ότι περισσότεροι από 2.400 Ελληνοκύπριοι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια της τουρκικής στρατιωτικής δράσης». Η Επιτροπή διαπιστώνει ότι «περισσότεροι από 2.000 από αυτούς εξορίστηκαν στην Τουρκία και εκρατούντο στις φυλακές Αδάνων και Αμασείας... Πριν την επανάληψη των εχθροπραξιών, στις 14-08-1974 «Αττίλας 2», η Διεθνής Επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού (I.G.R.G.) εντόπισε 385 Ελληνοκύπριους στις φυλακές Αδάνων». Και το πόρισμα καταλήγει: «Η κράτηση Ελληνοκύπριων στην Τουρκία είναι καταλογιστέα ολοφάνερα στην Τουρκία, σύμφωνα με το άρθρο 5 της Σύμβασης της Γενεύης. Οι Ελληνοκύπριοι που εξορίστηκαν και κρατούνταν στις φυλακές της Τουρκίας, είναι ολοφάνερο ότι βρίσκονταν κάτω από τον πραγματικό έλεγχο των τουρκικών αρχών και, κατά συνέπεια, κάτω από τη δικαιοδοσία της Τουρκίας». Η Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε παρόμοια τύχη με εκείνη όλων των ανάλογων ντοκουμέντων. Η εξ Υπουργών επιτροπή ανέβαλε επανειλημμένα τη λήψη απόφασης και απέφυγε να δώσει συνέχεια και δεν κάλεσε καν την Τουρκία να δώσει εξηγήσεις και να άρει τις διαπιστωμένες παραβάσεις.

6. Αλλεπάλληλες προσφυγές της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά της Τουρκίας την περίοδο 1974-78 δεν ευδοκίμησαν και αποτελματωθήκανε από διαδικαστικής πλευράς, λόγω της «συνεργασίας»των ελληνικών κυβερνήσεων, οι οποίες απαιτούσαν κατ' ουσίαν από τη Λευκωσία να επιδεικνύει κατανόηση και να μη προκαλεί προβλήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Δηλαδή, το θέμα των αγνοουμένων απλώς συντηρείτο, χωρίς να προβάλλεται η οιαδήποτε διεκδίκηση προς την Τουρκία. Με πρόσχημα τη διάσωση του διακοινοτικού διαλόγου στην Κύπρο και τη διατήρηση ενός ανεκτού κλίματος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, το ζήτημα ετίθετο σταθερά στο περιθώριο.

7. Τον Μάιο του 1978, π.χ., μία αντιπροσωπεία ξένων βουλευτών (Περιντιέ, Κράγκε) κατέθεσε πρόταση στο Συμβούλιο της Ευρώπης, ζητώντας την παραπομπή της Τουρκίας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για τις ωμότητες που διέπραξαν τα στρατεύματά της κατά την εισβολή. Αμέσως η Αγκυρα κινητοποιήθηκε και «ξαφνικά» εμφανίσθηκε μία δεύτερη πρόταση, από τον Αυστριακό βουλευτή Κάρασεκ, η οποία εξίσωνε τους Έλληνες και τους Τούρκους, θεωρώντας αμφότερους εξίσου υπεύθυνους για τις παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην Κύπρο.

8. Το 1982, με αφορμή το πραξικόπημα του Κενάν Εβρέν, πέντε ευρωπαϊκές χώρες προσέφυγαν κατά της Τουρκίας για συνεχείς καταπατήσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η Ελλάδα αρνήθηκε να προσυπογράψει την προσφυγή. Σημειώνεται επιπλέον ότι στο θέμα των αγνοουμένων αναμίχθηκε έντονα η Διεθνής Αμνηστία, η οποία, όπως προαναφέρθηκε, απέστειλε το 1974 και το 1975 επιστολές στον Μπουλέντ Ετσεβίτ. Φυσικά ο «πρωθυπουργός της εισβολής» ουδέποτε απάντησε. Κατά μια περίεργη συγκυρία, την περίοδο 1974-78, αντιπρόεδρος της Διεθνούς Αμνηστίας ήταν ο Τούρκος Μουμτάζ Σοϊσάλ, κατά καιρούς σύμβουλος των Ετσεβίτ και Ντενκτάς, σκληρός κεμαλιστής και ένθερμος υποστηρικτής του αναθεωρητισμού της Άγκυρας στο Αιγαίο. Προκύπτει λοιπόν αβίαστα το ερώτημα: ήταν δυνατόν ο άνθρωπος αυτός, τον οποίο το καθεστώς Εβρέν ανέδειξε το 1994 σε υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, να εργασθεί ως αντιπρόεδρος της Διεθνούς Αμνηστίας για την εξακρίβωση της τύχης των αγνοουμένων;

9. Στις 22 Απριλίου 1983 ο ανεξάρτητος βουλευτής Στάθη Παναγούλης κατέθεσε μία και μοναδική ερώτηση στη Βουλή των Ελλήνων για το θέμα των αγνοουμένων. Επρόκειτο για εξαίρεση .

Ο Θεός αναπαύσει των ψυχές των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και αυτών των αγνοουμένων που δεν ζουν . Η θέσης μας είναι , η ελληνική πολιτεία μέσα από τους χειρισμούς των κυβερνήσεων , ας διατηρήσουν την μνήμη των ζωντανών αγνοουμένων , σε εγρήγορση, ίσως κάποιος από αυτούς να ζει.



ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

v Γιώργος Καρούζης: «ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ» εκδ. Κάλβος, Αθήνα 1975.

v Σπύρος Παπαγεωργίου : «Ο ΑΤΤΙΛΑΣ ΠΛΗΤΤΕΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ» εκδ. Λαδιάς . 1976

v Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: «Η ΑΠΟΡΡΗΤΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΩΜΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ», εφημ. Καθημερινή, Αθήνα 1978.

v Ιωάννης Βαρνάκος: «ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ 1923-1993: Η ΑΠΕΜΠΟΛΗΣΗ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΜΑΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ» εκδ. Νέα Θέσις, Αθήνα 1994.

v Ιωάννης Βαρνάκος: «ΟΙ 1.619 ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΟΥ 1974», εκδ. Πελασγός, Αθήνα 1996.

v Πέτρος Κασιμάτης: «ΔΕΚΑΤΡΙΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ, ΟΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΙ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ», εκδ. Λιβάνης , Αθήνα 1997.

v Ρονί Αλάσορ: «ΔΙΑΤΑΓΗ: ΕΚΤΕΛΕΣΤΕ ΤΟΥΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΥΣ», εκδ. Καστανιώτης, Αθήνα 2002.

v Κώστας Αργυρόπουλος : «1974. ΟΙ ΑΔΙΚΑΙΩΤΟΙ …..» εκδ. Αθήνα 2004

[nekktarios]

"Την άνοιξη του 1988, μερικούς μήνες πριν ξεκινήσει η περιπέτεια της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, κι ενώ η Επιτροπή για τον «Φάκελο», είχε ολοκληρώσει την λήψη των καταθέσεων, έγινε στην Βουλή συζήτηση σε επίπεδο Πολιτικών Αρχηγών για την Τραγωδία της Κύπρου.
Κατά την διάρκεια αυτής της ιστορικής Συνεδρίας ο υπουργός Εθνικής Αμύνης κατά τον Δεύτερο "Αττίλα" και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Αβέρωφ ανέλαβε να μας εξηγήσει πόσο ανίκανη ήταν η Ελλάδα το καλοκαίρι του 1974 να πολεμήσει την Τουρκία και ότι επομένως είχε δίκιο ο "Εθνάρχης Καραμανλής που βροντοφώναξε το ιστορικό εκείνο "Η Κύπρος κείται μακράν".
Επειδή η ομιλία εκείνη του Ευάγγελου Αβέρωφ δεν έχει δημοσιευθεί ποτέ στον Τύπο, ο "Ελεύθερος Κόσμος" την απομαγνητοφωνεί σήμερα επί λέξει, για να καταλάβετε πώς σκεπτόταν το 1974 ο Καραμανλής και το περιβάλλον του.
Πώς ο Αβέρωφ δικαιολόγησε την ηττοπάθεια του "Εθνάρχη"
Ευάγγελος Αβέρωφ: "Μας κατηγόρησαν τότε γιατί δεν εστείλαμε στην Κύπρο τα "Φάντομ". "Φάντομ" είχαμε παραλάβει 18 εν συνόλω. Με διαταγή του Καραμανλή εστάθμευαν στην Κρήτη, δια να είναι έτοιμα να πάνε στην Κύπρο. Το ένα εχάλασε κατά την προσγείωση, διότι δεν είχαν εκπαιδευτεί ακόμη οι αεροπόροι τους στο νέο αυτό όπλο. Και τόσο πολύ δεν είχαν εκπαιδευθεί, ώστε κατά την συντηρητική προσγείωση το ένα αχρηστεύθη.
Αλλά και πέραν αυτού: Εάν επήγαιναν, δια να έχουν καύσιμα και να μπορούν να γυρίσουν, θα έπρεπε να μείνουν υπεράνω της Κύπρου μόνο πέντε έως οκτώ λεπτά. Ποιος τρελός θα έστελνε αυτά τα αεροπλάνα τα τόσο χρήσιμα για το μέλλον, να κινδυνεύσουν να ριχθούν από τους Τούρκους; Διότι οι Τούρκοι στα νότια παράλια είχαν τρία ραντάρ και διάφορα αεροδρόμια, από τα οποία μπορούσαν να σηκώσουν πενήντα δικά τους αεροπλάνα και να τα ρίξουν.Η Χούντα έστειλε αεροπλάνα και από κακή συνεννόηση το ένα κατερρίφθη από την Εθνοφρουρά και σκοτώθηκαν τόσα παιδιά.
Ελέχθη διά τα υποβρύχια, για τον στόλο ο οποίος έπρεπε να πάει στην Κύπρο. Ο υπερπατριωτισμός μας κάνει να διαστρέφουμε θα τα πράγματα. Λησμονείτε ότι οι Τούρκοι είχανε εκλάβει τρία αντιτορπιλλικά τους για δικά μας και με τρία αεροπλάνα εβούλιαξαν το ένα και έβλαψαν πολύ σοβαρά το άλλο; Θέλατε με τέτοιαν έλλειψη αεροπορικής καλύψεως δικής μας, με πλήρη και συνεχή κάλυψη δική τους να στείλουμε τον Στόλο μας στην Κύπρο, να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε έπειτα τα άλλα νησιά;
Ομιλήσατε για τα υποβρύχια. Σας πληροφορώ ότι οι Τούρκοι εκείνη την εποχή είχαν μπροστά στην Κύπρο τρία υποβρύχια εν ακινησία, τα οποία με τα μηχανήματα Sonar, συνελάμβαναν παν υποβρύχιο που θα συναντούσαν. Και θα στέλναμε τα καινούργια μας υποβρύχια, τα οποία ίσως θα εκαλούντο να υπερασπιστούν τα νησιά μας, να πέσουν ως πρόβατα επί σφαγή;"!


Επίσης σημαντικότατο ρόλο στις τότε τραγελαφικές έως προδοτικές καταστάσεις με το στέλναμε υποβρύχια τα γυρίζαμε πίσω ετοιμαζαμε αεροσκάφη και εντολές απογείωσης δεν δίνονταν ποτέ, εντολές για ετοιμότητα στην Κύπρο που επίσης ποτέ δεν δίνονταν και ουσιαστικά δεν έγινε απόβαση στο νησί αλλά αποβίβαση σημαντικές ευθύνες φέρει ο τότε στρατηγός και νομιζω ΑΕΔ κος Μπονάνος. Επειδή πρόσφατα παρκολούθησα στο ΡΙΚ αποσπάσματα εκείνης της συνεδρίας της Βουλής και για αυτό ζητώ σε όποιον μπορεί να τα βρεί γιατί οι πληροφορίες και οι πηγές προέρχονταν από απόρρητα έγγραφα του ΥΠΕΞ και του ΥΠΕΘΑ είχε λεχθεί με επίσημα έγγραφα ότι οι Αμερικανοί έδιναν σαφείς προφορικές διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πρέπει να υπάρξει καμία ελληνική στρατιωτική αντίδραση και ότι οι Αμερικανοί υπόσχονταν σαν αντάλλαγμα ότι θα υποχρέωναν τους Τούρκους να γυρίσουν στις βάσεις τους στα παράλια.

Ένα μέρος των ενεργειών Μπονάνου υπάρχει παρακάτω:
"Η ΕΙΣΒΟΛΗ ΑΡΧΙΖΕ ΚΑΙ Ο ΜΠΟΝΑΝΟΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΚΗΣΗ

"Οι Τούρκοι χτυπούν την Κύπρο αλλά εμείς είμαστε Ελλάς"




Παρασκευή 19 Ιουλίου 1974. Το BBC μεταδίδει ότι σε λιγότερο από 20 ώρες η Τουρκία θα εισβάλει στην Κύπρο. Στη Μερσίνα, στρατεύματα επιβιβάζονται στα αποβατικά σκάφη. Στη Λευκωσία, η ΤΟΥΡΔΥΚ βρίσκεται σε πλήρη επιφυλακή και ο Ντενκτάς διατάζει το κλείσιμο όλων των διοδίων από και προς τους τουρκοκυπριακούς θύλακες. Ολες οι ενδείξεις συγκλίνουν στο ότι η τουρκική επιδρομή εις βάρος της Κύπρου είναι ζήτημα ωρών.



Κι ενώ οι Τούρκοι συνέχιζαν πυρετωδώς την προεργασία τους, στο Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων (ΑΕΔ) ο Γρηγόριος Μπονάνος καθησύχαζε τους πάντες ότι επρόκειτο για τουρκική άσκηση και ότι δεν υπήρχε κίνδυνος εισβολής. Το ενδιαφέρον παρασκήνιο για το τι είχε συμβεί στο ΑΕΔ τις κρίσιμες εκείνες ώρες αποκαλύπτει ο αρχηγός Ναυτικού του καθεστώτος Ιωαννίδη, Πέτρος Αραπάκης, στο βιβλίο του "Το τέλος της Σιωπής".



Σύμφωνα με κατάθεση του ναυτικού διοικητή Κύπρου, Γεώργιου Παπαγιάννη, την 21.15 ώρα της 19ης Ιουλίου, τα ραντάρ της Ναυτικής Διοίκησης Κύπρου εντόπισαν τον απόπλου έξι τουρκικών πλοίων σε σχηματισμό, να εξέρχονται από το λιμάνι της Μερσίνας και να κατευθύνονται προς την Αμμόχωστο. Σε 25 λεπτά, στις 21.40, εντοπίστηκαν άλλα 11 πλοία να κατευθύνονται προς το νοτιοδυτικό άκρο της Κύπρου. Ο αντιπλοίαρχος Γεώργιος Παπαγιάννης πηγαίνει στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ) και ενημερώνει τον αρχηγό του πραξικοπήματος ταξίαρχο Γεωργίτση για τον απόπλου των σκαφών. Ο Γεωργίτσης επικοινωνεί με την απευθείας τηλεφωνική γραμμή (εγκαταστάθηκε για τις ανάγκες του πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου) με το ΑΕΔ. "Εκ του ΑΕΔ του είπον ότι πρόκειται περί ασκήσεως", αναφέρει ο Παπαγιάννης. Στις 2 π.μ. της 20ής Ιουλίου, τα έξι πλοία που έπλεαν προς την Αμμόχωστο ανέστρεψαν και έπλεαν προς την Τουρκία. Το ΑΕΔ θεωρεί την αλλαγή πορείας ως επιβεβαιωτική ένδειξη ότι επρόκειτο περί ασκήσεως. Στις 4 π.μ., τα υπόλοιπα έντεκα πλοία έφτασαν σε απόσταση 15 ναυτικών μιλίων από τις ακτές της Κερύνειας και στις 4.30 στα δέκα ναυτικά μίλια. Το γεγονός αναφέρεται στο ΑΕΔ. "Αντίδρασις ουδεμία"!



Στις 5 π.μ. η Κύπρος δονείται από τους βομβαρδισμούς και από το γραφείο του αρχηγού ΓΕΕΦ φαίνονται οι αλεξιπτωτιστές που πέφτουν στη Λευκωσία. Στο ΑΕΔ, όπως μαρτυρεί ο αντιπλοίαρχος Παναγιώτης Νικολόπουλος, όταν ενημερώθηκε ο Μπονάνος για τους βομβαρδισμούς στην Κύπρο έδωσε την εξής απάντηση: "Οι Τούρκοι κτυπούν την Κύπρο και εμείς είμαστε Ελλάς"!



Αφού είσαστε Ελλάς γιατί σκοτωθήκατε για μια δεκαετία να ανατρέψετε τον Μακάριο με μόνη δικαιολογία ότι το "εθνικόν κέντρο είναι η Αθήνα"; Ο Μπονάνος, από την 1η Ιουνίου, όταν αποφασίστηκε ήδη το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, απέστειλε στους αρχηγούς όλων των κλάδων άκρως απόρρητη -ειδικού χειρισμού- προσωπική διαταγή ότι λόγοι εθνικής πολιτικής επιβάλλουν υποχρέωση αποφυγής σύγκρουσης με την Τουρκία. "Πάσα ενέργεια ή εκδήλωσις έναντι Τουρκίας δέον να αναλαμβάνεται μόνο κατόπιν εγκρίσεως ΑΕΔ", έλεγε στη διαταγή του. Η χούντα είχε δεσμευτεί ότι δεν θα εμπλακεί σε πολεμική αντιπαράθεση με την Τουρκία. Και ο Μπονάνος τήρησε τη δέσμευση που είχε δώσει στο ακέραιο.



Στις 8.30 το πρωί της 20ής Ιουλίου, τρεις ολόκληρες ώρες μετά την εκδήλωση της τουρκικής επιδρομής κατά της Κύπρου, συνεδρίασε στην Αθήνα το Πολεμικό Συμβούλιο. Το Συμβούλιο δεν έλαβε καμιά απόφαση να κτυπηθούν οι τουρκικές αποβατικές δυνάμεις ούτε με ενισχύσεις από την Ελλάδα ούτε καν από την Εθνική Φρουρά που ήταν ακόμη δεσμευμένη από τη διαταγή Μπονάνου. "Το πολεμικό συμβούλιο δεν ήθελε την προσβολή των εχθρικών στρατευμάτων", γράφει ο Αραπάκης.



Στο μεταξύ, οι Τούρκοι αποβιβάζονταν στην Κύπρο ανενόχλητοι με τα όπλα στου ώμους. Η φωτογραφία δημοσιεύεται στον τουρκικό Τύπο και η σκηνή που αποδίδεται στην 20ή Ιουλίου 1974 είναι άκρως αποκαλυπτική. Οι Τούρκοι στρατιώτες κάθονται στην ακτή και ρεμβάζουν τη θάλασσα, ως να πήγαν εκδρομή στο νησί. Οι πραξικοπηματίες φρόντισαν για τον αφοπλισμό του νησιού. Τα πυροβόλα σηκώθηκαν από τον Πενταδάκτυλο και στάλθηκαν στην Πάφο κυνηγώντας τον Μακάριο. Και οι οργανωμένες μονάδες της Εθνικής Φρουράς, αντί να σταλούν στην Κερύνεια να αποκρούσουν την απόβαση τις πρώτες κρίσιμες ώρες που εκδηλώθηκε η εισβολή, διατάχθηκαν να εκκαθαρίσουν τους τουρκοκυπριακούς θυλάκους!



"Αι ενισχύσεις Ναυτικού (υποβρύχια) και Αεροπορίας δεν ενεπλάκησαν εις τον αγώνα της Κύπρου διότι εκρίθη ότι ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΘΑ ΑΠΕΤΕΛΗ ΑΙΤΙΑΝ ΕΝΑΡΞΕΩΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΑΔΟΣ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ", δικαιολογείται ο Μπονάνος σε μεταγενέστερη έκθεσή του προς τον Αβέρωφ. Ειδικά για τα υποβρύχια, ο Μπονάνος έγραψε ότι η παρουσία τους στο Αιγαίο ήταν απαραίτητη "όταν εκρίθη ως λίαν πιθανή η σύρραξις μετά της Τουρκίας (...) διά την προστασίαν των νήσων και την προσβολήν της τουρκικής αποβατικής δυνάμεως, η οποία παρέμενεν ανέπαφος εις την Σμύρνην."



Γι' αυτή την εθνική προδοσία του 1974 δεν δικάστηκε κανένας, ούτε στην Κύπρο ούτε στην Ελλάδα. Η ηγεσία της χούντας καταδικάστηκε μόνο για το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Αλλά η 21η Απριλίου δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με την κυπριακή τραγωδία.



Η μόνη διαδικασία που έγινε ήταν η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων για το Φάκελο της Κύπρου. Αλλά, εκτός από ένα νερόβραστο πόρισμα, δεν προέκυψε τίποτα το ουσιαστικό. Τα πρακτικά των συνεδριάσεων παραμένουν επτασφράγιστα στο γραφείο του προέδρου της Βουλής και δεν επιτρέπεται να τα αγγίξει κανείς...

Στην Κύπρο τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Η συμμετοχή στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου αποτελεί σήμερα τίτλο τιμής. Την περασμένη Κυριακή, έγινε και μνημόσυνο των πεσόντων καταδρομέων που επιτέθηκαν στο προεδρικό μέγαρο, με τη δικαιολογία ότι δεν ευθύνονται διότι εκτελούσαν διατεταγμένη αποστολή. Για τους κληρωτούς υπάρχει κάποια λογική βάση. Ομως, στο προσκλητήριο πεσόντων πρώτο ακούστηκε το όνομα του λοχαγού Ροκκά Θεόδωρου της 32ης Μοίρας Καταδρομών. Ηταν ένας σκληροπυρηνικός χουντικός αξιωματικός, διοικητής του 21ου Λόχου Κρούσεως, ο οποίος είχε την ευθύνη της επίθεσης κατά της Ιεράς Αρχιεπισκοπής!

Την περασμένη Κυριακή, για την πράξη του αυτή, η κυπριακή πολιτεία τον τίμησε δεόντος. Ο υπουργός Αμυνας Σωκράτης Χάσικος, εκπροσωπώντας την κυπριακή κυβέρνηση, κατέθεσε στη μνήμη του δάφνινο στεφάνι!

Αιωνία ΜΑΣ η μνήμη!



Μακάριος Δρουσιώτης

Ελευθεροτυπία

[nekktarios]

ΠΩΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΧΑΣΑΝ 80 ΑΝΔΡΕΣ

Τις πρωινές ώρες της Κυριακής 21 Ιουλίου 1974, τρία τουρκικά αντιτορπιλικά, το "Κοτσάτεπε" (τύπου Γκίρινγκ-Φραμ ΙΙ, Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Γκιουβέν Ερκαγιά ΤΝ) και δύο τύπου Γκίρινγκ-Φραμ Ι, το "Μ.Φεβζί Τσακμάκ" και το "Αντάτεπε" (Κυβερνήτης Αντιπλοίαρχος Ριζά Νουρ Οντζού ΝΤ), βομβάρδιζαν στόχους της ακτής, προστατεύοντας τα αποβατικά σκάφη και παρέχοντας πυρά υποστηρίξεως στα αποβατικά τμήματα πεζικού που βρίσκονταν ήδη στην ακτή στην περιοχή της Κυρήνειας, στη Β. ακτή της Κύπρου.

Κατά τις 10.00 το Γ.Επιτελείο στην Άγκυρα σήμανε προς τα τρία Αντιτορπιλικά τις γεωγραφικές συντεταγμένες μιας Ελληνικής νηοπομπής, η οποία έπλεε κατευθυνόμενη προς Κύπρο. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες από τα αναγνωριστικά αεροσκάφη, η Ελληνική νηοπομπή αποτελείτο από 8 έως 9 μεταγωγικά έμφορτα στρατού, υλικού, εφοδίων και πυρομαχικών τα οποία συνοδεύονταν από πολεμικά πλοία. Το σήμα προς τα τουρκικά Αντιτ/κα έκλεινε, λέγοντάς τους ότι "μπορούσαν να επιτεθούν" (sic).Τα τρία Αντιτορπιλικά με διοικητή τον Πλοίαρχο Ιρφάν Τινάζ ΤΝ, ο οποίος επέβαινε στο "Αντάτεπε", σταμάτησαν τον βομβαρδισμό και κατευθύνθηκαν προς τα Δυτικά, πλέωντας κατά μήκος της βόρειας Κυπριακής ακτής.

Σχεδόν αμέσως, έφθασε ένα νέο σήμα από την Άγκυρα, μετατρέποντας τους κανόνες εμπλοκής κατά το ότι τα τρία Αντιτορπιλικά θα έπρεπε να επιτεθούν και να καταστρέψουν μόνο πλοία πού έφεραν την Κυπριακή σημαία, ενώ τα πλοία της νηοπομπής, εάν έφεραν την Ελληνική σημαία, έπρεπε πρώτα να διαταχθούν να αναστρέψουν και να εγκαταλείψουν την περιοχή. Επίθεση εναντίων τους και βύθισή τους θα γινόταν μόνο αν δεν συμμορφώνονταν με την διαταγή αυτή.Στις 11.30 η παραπάνω κανόνες εμπλοκής μετετράπησαν εκ νέου και τα τρία Αντιτορπιλικά διατάσσοντο να ανοίξουν πυρ εναντίων όλων των πλοίων που έφεραν την Ελληνική σημαία και τα οποία θα συνέβαινε να βρίσκονται μέσα στην "απηγορευμένη" περιοχή.

Σύμφωνα με νέες πληροφορίες από τα αεροσκάφη αναγνωρίσεως, η Ελληνική νηοπομπή έδειχνε να αποτελείται από 11 εμπορικά πλοία συνοδευόμενα από 9 πολεμικά. Λίγο αργότερα, στις 12.18 νέα περιγραφή της νηοπομπής θα αναφέρει ότι αποτελείται από 9 αποβατικά σκάφη και 5 συνοδά πολεμικά.Τα 3 Αντιτορπιλικα έφθασαν στις 12 στο ακρωτήριο Αρβανίτης, το δυτικότερο σημείο της Βόρειας Κυπριακής ακτής και έστρεψαν προς νότο προσδοκώντας να έλθουν σε οπτική επαφή με την Ελληνική νηοπομπή.

SOS...ΕΠΙΘΕΣΗ

Τουρκικές πηγές αναφέρουν ότι, εκείνη την ώρα, τα Αντιτορπιλικά ανέφεραν στη Άγκυρα ότι μόλις είχαν υποστεί επίθεση από 3 παράκτια περιπολικά και ότι, κατά την επακολουθήσασα συμπλοκή δύο από τα τρία είχαν βυθιστεί ενώ το τρίτο είχε διαφύγει προς την ακτή.Υπάρχει κάτι το παράδοξο σε όλα αυτά - εκτός εάν οφείλεται σε σφάλματα των πηγών - διότι δεν υπήρχαν Κυπριακά - και βέβαια ούτε ελληνικά - περιπολικά στην περιοχή, η δε μόνη ναυτική απώλεια που είχε αναφερθεί μέχρι στιγμής ήταν της μικροσκοπικής τορπιλακάτου του υποπλοιάρχου Ε.Τσολάκη που είχε βυθιστεί τα ξημερώματα της προηγουμένης από αεροσκάφη έξω από το λιμάνι της Κυρήνειας - δηλαδή περισσότερο από 60 μίλια ανατολικά από το αναφερόμενο σημείο επιθέσεως και 31 ώρες νωρίτερα - όταν προσπάθησε να επιτεθεί στα σκάφη της αποβάσεως. Παραλλάσσοντας το ακρωτήριο Αρβανίτης και παίρνοντας πορεία προς το νότο ούτε τα ραντάρ των Αντιτορπιλικών ούτε οι οπτήρες στις γέφυρές τους μπόρεσαν να διακρίνουν κάποια νηοπομπή. Μόνο μετά από επίμονη έρευνα εντόπισαν 3 εμπορικά πλοία.

Τα δύο έπλεαν ήσυχα και αμέριμνα προς την Πάφο ενώ το τρίτο κατευθυνόταν ενώ το τρίτο κατευθυνόταν προς την Λιβύη, ακολουθώντας μία πορεία που, μέσα σε λίγα λεπτά θα το έβγαζε εκτός της "απηγορευμένης περιοχής".Η Άγκυρα διέταξε τα Αντιτορπιλικά να διατάξουν την "ελληνική νηοπομπή" να αναστρέψει και σε περίπτωση μη συμμορφώσεως να την βυθίσουν. Εάν η νηοπομπή ανέστρεφε, εγκαταλείποντας την περιοχή, τα Αντιτορπιλικά θα έπρεπε να επιστρέψουν στη περιοχή της αποβάσεως και να συνεχίσουν τον βομβαρδισμό των στόχων ξηράς στη περιοχή της Κυρήνειας.

Επειδή όμως όλα αυτά ήταν τελείως αντίθετα προς την πραγματική εικόνα στην περιοχή, τα Αντιτορπιλικά ζήτησαν από τα αναγνωριστικά αεροσκάφη να εκτελέσουν άλλη μία πτήση επάνω από την περιοχή και να αναφέρουν ότι έβλεπαν. Σε λίγα λεπτά, ένα αεροσκάφος πέταξε από πάνω τους και επιβεβαίωσε ότι τα δύο εμπορικά ήταν πράγματι εμπορικά, ότι δεν έφεραν σημαία, ότι είχαν κάποιο φορτίο - που δεν αναγνωρίστηκε - σκεπασμένο στο κατάστρωμα, ότι το όνομα του ενός ήταν "LINE MESSINA", ότι δεν υπήρχε τίποτε το ασύνηθες και ότι "...αυτά ήταν όλα και όλα τα πλοία, όλη η νηοπομπή ευχαριστούμε λοιπόν και γεια σας over and out..."

Παρόλα αυτά, εδώ ακριβώς αρχίζουν τα εκπληκτικά...

Η Άγκυρα επανέλαβε την διαταγή επιθέσεως με την μόνη διαφορά τώρα ότι το πρώτο πλήγμα θα δινόταν από την τουρκική αεροπορία, ότι τα Αντιτορπιλικά έπρεπε να παραμείνουν εκτός του τομέως ενέργειας των αεροσκαφών και ότι θα επιτίθεντο μετά την αναχώρηση των τελευταίων.

Στις 13.30, η "ελληνική νηοπομπή" ανύποπτη έπλεε προς τα ανατολικά, προς το λιμένα προορισμού της, ενώ οι ασυρματιστές των 2 πλοίων αντήλλασσαν, από τα ραδιοτηλέφωνα, αστεϊσμούς στην ιταλική. Τα τρία Αντιτορπιλικά, τηρώντας μία απόσταση 25-30 μιλίων από τη "νηοπομπή" περιπολούσαν μεταξύ του ακρωτηρίου Δρέπανον και της Πάφου, ήτοι περίπου 5 μίλια βορείως και περίπου 10 μίλια δυτικά της Πάφου.

Στις 14.15, τρία σμήνη της τουρκικής αεροπορίας, από συνολικά 48 αεροσκάφη, οπλισμένα με ρουκέτες και βόμβες περνούσαν από τον τελευταίο έλεγχο πριν την απογείωσή τους από τρία διαφορετικά αεροδρόμια. Ήταν τα σμήνη 181 από την Αττάλεια, 141 από το Μουρτενέ και 111 από το Εσκί Σεχίρ. Θα απογειώνονταν διαδοχικά κατά κύματα και καλύπτοντας την απόσταση από το στόχο σε περίπου 45 λεπτά, θα επιτίθεντο και θα τον κατέστρεφαν. Ο στόχος ήταν η "ελληνική νηοπομπή". Περιττό να αναφερθεί βέβαια ότι η μεγαλύτερη προτεραιότητα είχε δοθεί στην καταστροφή πρώτα των συνοδών πολεμικών της νηοπομπής.Στις 15.00 το πρώτο σμήνος εντόπισε 3 πολεμικά πλοία.

Στις 15.05 τα αεροσκάφη επετέθησαν με ρουκέτες. Τα πολεμικά απάντησαν με αντιαεροπορικά πυρά. Η κατάσταση θαλάσσης και αέρος ήταν σχετικά μέτρια ζωηρεύοντας λίγο, σιγά-σιγά.Πρώτο το "Κοτσάτεπε" δέχτηκε πλήγμα από ρουκέτα που κατέστρεψε το ΚΠΜ (κέντρο πληροφοριών μάχης).Είναι εξαιρετικά δύσκολο να διακρίνεις τα χαρακτηριστικά σήματα ενός αεροσκάφους που κινείται με 700 χλμ. την ώρα. Και βέβαια ακόμη δυσκολότερο, σχεδόν αδύνατο θα έλεγε κάποιος, όταν αυτό εφορμά εναντίων σου εκτοξεύοντας ρουκέτες. Πάντως, αυτά τα επιτιθέμενα αεροσκάφη ήταν τύπων με τους οποίους οι ΗΠΑ εξόπλιζαν όλους τους συμμάχους των περιλαμβανομένης και της Ελλάδας. Ανεξάρτητα όμως, από όλα αυτά οι οπτήρες του "Αντάτεπε" κατόρθωσαν να δουν και να επαληθεύσουν τα τουρκικά σήματα των αεροσκαφών. Η Άγκυρα ειδοποιήθηκε με ραδιοτηλέφωνο, ότι τα επιτιθέμενα αεροσκάφη ήταν, πιθανώς, τουρκικά.

ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΚΟΡΟΪΔΙΕΣ

Οι επιθέσεις των αεροσκαφών δεν σταμάτησαν παρά τις τουρκικές σημαίες που ήταν εμφανέστατα υψωμένες στους ιστούς των πλοίων. Στη πραγματικότητα οι πιλότοι είχαν προειδοποιηθεί για κάτι τέτοια κόλπα και τρικ του εχθρού. Και έτσι ανέφεραν στις βάσεις τους ότι τα εχθρικά πλοία είχαν υψώσει τουρκικές σημαίες αλλά, παρόλα αυτά, δεν είχαν καταφέρει να ξεγελάσουν κανέναν.

Πριν αποπλεύσουν τα Αντιτορπιλικά από τη περιοχή της αποβάσεως, το "Τσακμάκ" είχε ανασύρει από τη θάλασσα κοντά στην Κυρήνεια, ένα νεαρό τούρκο πιλότο που το αεροπλάνο του είχε καταρριφθεί. Αυτός, κατόρθωσε να μιλήσει από το ραδιοτηλέφωνο με τα αεροσκάφη. Τους έδωσε τα στοιχεία του και τους είπε ότι επιτίθεντο εναντίων τουρκικών πολεμικών πλοίων. Οι πιλότοι ζήτησαν να τους πει το σύνθημα. Ο νεαρός δεν είχε ιδέα διότι είχε καταρριφθεί πριν από την τελευταία αλλαγή συνθήματος. Έτσι τα λόγια του συνάντησαν γέλια και κοροϊδίες.

Με θαυμασμό οι πιλότοι έλεγαν: "Άκου τι ωραία τουρκικά μιλάει...". Τα αεροσκάφη συνέχισαν τις επιθέσεις...Λίγο πριν την επίθεση ο πλοίαρχος Ιρφάν Τινάζ είχε μεταφέρει το σήμα του από το "Αντάτεπε" υψώνοντάς το στο "Τσακμάκ". Τώρα πλέον, διέταξε τα δύο πλοία να κλείσουν το σχηματισμό τους κα να πλεύσουν προς βορά συνεχίζοντας να βάλλουν κατά των αεροσκαφών, εγκαταλείποντας το άτυχο "Κοτσάτεπε" το οποίο, εντωμεταξύ, δέχτηκε 4 ακόμη πλήγματα από ρουκέτες. Ένα μηχανοστάσιο και ένα λεβητοστάσιο ήταν ήδη εκτός λειτουργίας όπως και τα ραντάρ και οι ασύρματοί του.

Η γέφυρα είχε επίσης πληγεί. Μία ρουκέτα κατέστρεψε τον κύριο ηλεκτρικό πίνακα διανομής και το πλοίο στερήθηκε οποιασδήποτε δύναμης απαραίτητης όχι μόνο για την πρόωσή του αλλά έστω για την λειτουργία των αντλιών καταπολέμησης των πυρκαγιών. Δέκα λεπτά μετά την πρώτη επίθεση, το πρωραίο δίδυμο πυροβόλο των 5'' σίγησε. Μερικά λεπτά αργότερα, το "Αντάτεπε" δέχθηκε ένα πλήγμα, όχι τόσο σοβαρό μεν αλλά που στέρησε το Αντιτορπιλικό από τα ραντάρ του και προξένησε εκτεταμένες βλάβες στην υπερκατασκευή, ενώ το "Τσακμάκ" υφίστατο και αυτό ελαφρότερες ζημίεςΤα αεροσκάφη, βλέποντας ότι το "Κοτσάτεπε" φλεγόταν και ήταν σχεδόν τελείως ανυπεράσπιστο, εστράφησαν με κάποια κωμική σπουδή, στο να το αποτελειώσουν αντί να επιδιώξουν να επιτύχουν περισσότερα πλήγματα αχρηστεύοντάς τα τελείως στα υπόλοιπα 2 Αντιτορπιλικά. Προφανώς, τα δύο τελευταία απαντούσαν ακόμη με τα πυροβόλα τους στις επιθέσεις...

Ανεξάρτητα πάντως από τα οποιαδήποτε κίνητρα των τούρκων πιλότων, οι τελευταίοι με αυτήν την ασυνήθιστη στάση τους συνέβαλαν στο να διασωθούν 2 - το "Αντάτεπε" μισοαχρηστευμένο και σχεδόν εκτός μάχης και το "Τσακμάκ" με μικρές ζημιές- πλοία του τουρκικού ναυτικού. Και αυτό, γιατί κάτω από οποιεσδήποτε άλλες συνθήκες, είναι σίγουρο ότι 48 σύγχρονα αεροσκάφη θα αποτέλειωναν μέσα σε λίγα λεπτά 3 τριαντάχρονα Αντιτορπιλικά που έφεραν ξεπερασμένα οπλικά συστήματα.
Τα αεροσκάφη συνέχισαν να επιτίθενται στο "Κοτσάτεπε" εμποδίζοντας έτσι την εγκατάλειψη πλοίου από το πλήρωμά του που φοβόταν ότι μόλις εμφανιζόταν θα του επιτίθεντο με πολυβολισμούς. Τελικά η εγκατάλειψη πλοίου έγινε στις 16.15. Ευτυχώς τα αεροσκάφη δεν πολυβόλησαν το προσωπικό. Το Αντιτορπιλικό βυθίστηκε στις 22.00 περίπου. Από τους επιβαίνοντες 16 Αξκους ήσαν νεκροί οι 13 ήτοι το 81% και από τους 273 του πληρώματος ήσαν νεκροί οι 51 ήτοι το 19%. Δεν έχει γίνει γνωστός ο ακριβής αριθμός των άλλων 2 Αντιτορπιλικών.
Τα σμήνη ανέφεραν στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας στην Άγκυρα ότι η "η τουρκική αεροπορία επετέθη στα πλοία που μετέφεραν ενισχύσεις στην Πάφο και βύθισαν το ένα από αυτά".
"Στο γραφείο του πρωθυπουργού στην Άγκυρα, ενθουσιασμένοι οι άνθρωποι αγκάλιαζαν ο ένας τον άλλο φωνάζοντας "Ζήτω, τα αγόρια μας, πετύχαμε". Η πρωτεύουσα πήρε βαθιές αναπνοές...Η νηοπομπή είχε αναγκασθεί να σταματήσει".

Το γραφείο δημοσίων σχέσεων και τύπου, του γενικού επιτελείου (Εθνικής Αμύνης) στην Άγκυρα, εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:
"Παρόλες τις φιλικές προειδοποιήσεις οι οποίες συνεχώς εκδίδονταν μέχρι σήμερα το απόγευμα, μία μεγάλη Ελληνική αποβατική νηοπομπή, συνοδευόμενη από ελληνικά πολεμικά αεροσκάφη, κατόρθωσε να διεισδύσει στη περιοχή η οποία είχε κηρυχθεί "Απαγορευμένη" από της εσπέρας της 20ης Ιουλίου, και να καταπλεύσει στις 16.00, στα ανοικτά της Πάφου. Η νηοπομπή απήντησε με πυκνά πυρά στις προειδοποιήσεις της αεροπορίας μας και του ναυτικού μας και άρχισε να αποβιβάζει στρατεύματα στη Πάφο. Η αποβίβασις απετράπη μετά από επιθέσεις της τουρκικής αεροπορίας στον λιμένα της Πάφου. Οι επιθέσεις της αεροπορίας μας προξένησαν βαριές απώλειες στα πολεμικά και τα αποβατικά πλοία της νηοπομπής".

[nekktarios]

Συνέντευξη-εξομολόγηση του Υποναυαρχου ε.α. Βασίλειου Γαβριήλ, κυβερνήτη του Υ/Β "Γλαύκος" τον Ιούλιο του 1974: "ΑΝ ΜΕ ΑΦΗΝΑΝ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑ ΒΥΘΙΣΕΙ!"

[nekktarios]

Ο «Αττίλας» έκανε τέρας τον Δουρή!

Το σκοτεινό παρελθόν παιδοκτόνου σκιαγραφούν ψυχολόγοι
Επιθετικότητα, σκοτοδίνες, μελαγχολία, κατάθλιψη, μανία καταδίωξης είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα που παρουσίασαν αρκετοί από τους βετεράνους του πολέμου στην Κύπρο
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ
Επί 20 χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να βοηθήσει το Μανώλη Δουρή, μέχρι που σκότωσε τον 6χρονο γιο του.
Ανθρωπόμορφο τέρας που συγκλόνισε εκατομμύρια συνειδήσεις ή ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τι έκανε; Μια συγκλονιστική αποκάλυψη για την υπόθεση του Μανώλη Δουρή, που βίασε και σκότωσε τον 6χρονο γιο του, Νίκο, το Γενάρη του ’94, έφερε στο φως της δημοσιότητας η αθηναϊκή εφημερίδα «Espresso», με ρεπορτάζ του Γιώργου Καραγιάννη.

Ψυχασθένεια

Ο Δουρής έπασχε από βαριάς μορφής ψυχασθένεια, που του είχε προκληθεί από τη συμμετοχή του στον πόλεμο κατά την εισβολή του «Αττίλα» στην Κύπρο. Ήταν μια εξαιρετικά σπάνια περίπτωση που κανείς δεν διέγνωσε…

«Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας με την πάθησή μου το ίδιο μπορεί να έκανε», ήταν τα λόγια του 40χρονου, τότε, Μανώλη Δουρή από τις φυλακές της Τρίπολης, όπου κρατούνταν και θα αυτοκτονούσε το Φλεβάρη του ’96. Σήμερα, 11 χρόνια αργότερα, αποκαλύπτεται ότι ο Δουρής έλεγε αλήθεια. Το «τέρας», όπως περιέγραφε ο ίδιος τον εαυτό του, ήταν αληθινό. Μόνο που δεν έφταιγε αυτός. Έφταιγαν αυτοί που ήξεραν, αλλά ποτέ τους δεν νοιάστηκαν να βοηθήσουν έναν άνθρωπο που το είχε ανάγκη: έναν ψυχικά άρρωστο…

Σοκ από τον πόλεμο

Το 1974, τις πρώτες μέρες της εισβολής του «Αττίλα», στην Κύπρο, οι νεαροί επίλεκτοι στρατιώτες που στελεχώνουν τη δύναμη της ΕΛΔΥΚ βιώνουν τη φρίκη της σφαγής και του άνισου πολέμου. Στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ στο Γερόλακκο δίνεται μια από τις πιο αιματηρές μάχες της ανθρώπινης Ιστορίας: Οι περίπου χίλιοι ΕΛΔΥΚάριοι αντιστέκονται στους περίπου 20.000 βαριά οπλισμένους Τούρκους που εισβάλλουν. Η σφαγή είναι φρικιαστική. Στο ΚΝΕ, το Κέντρο Νοσηλείας της ΕΛΔΥΚ, μερικές δεκάδες στρατιώτες νοσηλεύονται υπό αυστηρό περιορισμό. Έχουν υποστεί βαρύ σοκ και βρίσκονται σε κατάσταση αμόκ. Ανάμεσά τους βρίσκεται ο Μανώλης Δουρής, 20 ετών τότε.

Στο κρεβάτι του ΚΝΕ ο Δουρής βρίσκεται εκτός πραγματικότητας και στην κυριολεξία σπαρταράει. Οι συνάδελφοί του προσπαθούν να τον ηρεμήσουν. Όμως, η αρχή του τέλους έχει γίνει: Κάτι στο μυαλό του έχει «σπάσει» για πάντα…

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ανθρώπων που βρέθηκαν στην Κύπρο, ο Δουρής, ο οποίος ως φαίνεται είχε μια έμφυτη τάση επιθετικότητας, δεν ξεπέρασε ποτέ αυτό το σοκ. Ακόμα και μετά τον πόλεμο, όταν υπηρετούσε το υπόλοιπο της θητείας του στην Κύπρο, φαινομενικά υγιής, είχε κρίσεις και ξεσπάσματα βίας.

Έτσι, τις πρώτες ημέρες μετά τη λήξη του πολέμου στην Κύπρο ο Μανώλης Δουρής είχε αποπειραθεί να σκοτώσει τρεις Κύπριους. Σε κατάσταση αμόκ είχε προσπαθήσει να τους χτυπήσει με ένα στρατιωτικό τζιπ. Οι συνάδελφοί του τον είχαν κρατήσει. Αργότερα είχε πει ότι τους πέρασε για Τούρκους. Το σκηνικό είχε επαναληφθεί και με συναδέλφους του τους οποίους από τη μια στιγμή στην άλλη έβλεπε για Tούρκους.

Ψυχολογικά και μανίες καταδίωξης

ΣTOYΣ περισσότερους από τους βετεράνους έχουν καταγραφεί προβλήματα ψυχολογικής φύσης. Επιθετικότητα, σκοτοδίνες, μελαγχολία, κατάθλιψη, μανία καταδίωξης είναι μερικά μόνο από τα συμπτώματα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Γ.Κ., από τον Πύργο Ηλίας, τον οποίο φροντίζει η Εκκλησία. Το μυαλό του έχει «κολλήσει» στο 1974. Θυμάται τα πάντα, μέχρι και τον πόλεμο. Από εκεί και μετά όμως, δεν αναγνωρίζει και δεν θυμάται τίποτα. Πιστεύει ότι βρίσκεται στην Κύπρο και ότι ο πόλεμος συνεχίζεται… Ο Β., από την Αθήνα, αντιμετωπίζει ανά διαστήματα κρίσεις. Έχει μανία καταδίωξης. Πιστεύει ότι κάποιοι θα τον σκοτώσουν. Είναι σύνδρομο, που του έμεινε από τον πόλεμο…

Η αποκάλυψη για την ύπαρξη του «συνδρόμου της Κύπρου», έγινε από Αμερικανούς γιατρούς. Βετεράνος της ΕΛΔΥΚ αναγκάστηκε να μεταβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες για βαρύ πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρεί εδώ και αρκετά χρόνια. Χρειάστηκε να νοσηλευθεί στο νοσοκομείο Memorial και η γνωμάτευση των εκεί γιατρών είναι συγκλονιστική.

Οι θεράποντες ιατροί, αφού κάνουν τη διάγνωση των προβλημάτων υγείας, διαπιστώνουν και την αιτία πρόκλησής τους. Στην επίσημη γνωμάτευση, διαβάζει κανείς, μετά την παράθεση των προβλημάτων υγείας:

«Όλα αυτά έχουν προκληθεί από τη συμμετοχή του ασθενούς, προ ετών, στις εμπόλεμες συρράξεις στην Κύπρο και την έκθεσή του σε καρκινογόνα στοιχεία όπλων και βομβών».

Το «σύνδρομο της Κύπρου» σκορπά το θάνατο

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ, όπως φαίνεται, δεν είναι οι μόνοι που θα πρέπει να ανησυχούν για το «σύνδρομο του Κόλπου», τις ασθένειες που προσβάλλουν τους στρατιώτες που πολέμησαν στο Ιράκ. Στην Ελλάδα έρχονται να συγκλονίσουν οι αποκαλύψεις για το «σύνδρομο της Κύπρου», τις ασθένειες που εξολόθρευσαν τους Έλληνες που πολέμησαν στην Κύπρο το 1974… Την επιβεβαίωση του εφιάλτη έρχονται να δώσουν, έστω και 31 χρόνια αργότερα, έγγραφα επιστημόνων από το Memorial Hospital των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι γιατροί αναγνωρίζουν ότι καρκίνοι και άλλες βαριές σωματικές και ψυχικές ασθένειες που παρουσιάστηκαν σε βετεράνους οφείλονται στη συμμετοχή τους στις πολεμικές συρράξεις. Και τώρα οι παθόντες ζητούν δικαίωση, παρά το γεγονός ότι η Πολιτεία αδιαφορεί, όχι μόνο να τους αποκαταστήσει επαγγελματικά, να τους παράσχει σύνταξη, αλλά και να τους περιθάλψει…

Σύμφωνα με πρόχειρα στοιχεία της ΠΕΠΑΚ, της ένωσης των πολεμιστών της Κύπρου, μόνο το 15% όσων βρέθηκαν εκεί το 1974 ζουν σήμερα μια κανονική ζωή. Οι υπόλοιποι έχουν περάσει στο περιθώριο ή βασανίζονται από βαρύτατα προβλήματα υγείας.

Η ΠΕΠΑΚ υπολογίζει ότι το 70% των ανδρών που πολέμησαν για να αποκρούσουν τον «Αττίλα» σήμερα χρειάζεται συνεχή θεραπεία, είτε για ψυχολογικά είτε για άλλα προβλήματα υγείας. Το 5% έχει περιθωριοποιηθεί, ενώ το 8% πέθανε από καρκίνους και λευχαιμία. «Άλλοι περιφέρονται από ίδρυμα σε ίδρυμα, άλλοι έχουν μείνει φυτά και άλλοι βασανίζονται με άλλους τρόπους», λέει ο πρόεδρος της Ένωσης Γιώργος Μπαλογιάννης και προσθέτει: «Αν τις μέρες του πολέμου πολλοί έπεφταν σε μελαγχολία και κατάθλιψη και αυτοκτονούσαν, το ανησυχητικό είναι ότι το ίδιο συνεχίζει να καταγράφεται μέχρι και σήμερα»!

Η λίστα των ανδρών της ΕΛΔΥΚ που μέχρι σήμερα βασανίζονται από προβλήματα, είναι ατελείωτη. Ο Α.Ν. από το Αίγιο, πέθανε από καρκίνο, ο Γ.Σ., από τη Θεσσαλονίκη, από λευχαιμία, ενώ ο Β.Ε., από την Αθήνα, έπαθε ανακοπή: η καρδιά του δεν άντεξε τα χάπια για τα ψυχολογικά προβλήματα που αντιμετώπιζε λόγω του πολέμου. Ο Δ.Δ. πέθανε, ύστερα από μακρά νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική, ενώ ο Γ.Κ. μέχρι και την ημέρα του θανάτου του αντιμετώπιζε ψυχολογικά και άλλα προβλήματα υγείας.

Οι βετεράνοι λένε πως, τώρα που έχουν την πρώτη επιβεβαίωση στα χέρια τους, θα δραστηριοποιηθούν. Θα ζητήσουν τη βοήθεια Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, ξεκινώντας μια τιτάνια μάχη για να αποδείξουν ότι ο πόλεμος συνεχίζει να προκαλεί δεινά και πόνο, ακόμα και δεκαετίες μετά τη λήξη του. Το ίδιο και η λήθη από την πατρίδα…

Η Πολιτεία γυρίζει την πλάτη στους βετεράνους

ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ

ΜΕΤΑ το τέλος της θητείας του, ο Μανώλης Δουρής είχε νοσηλευθεί σε ψυχιατρείο τόσο στη Λευκωσία όσο και, αργότερα, στην Ελλάδα. Επί 20 χρόνια, μέχρι εκείνο το φρικτό πρώτο ξημέρωμα του 1994, οπότε σκότωσε τον 6χρονο Νίκο, κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να εξετάσει αν εκείνος ο άνθρωπος χρειαζόταν οποιαδήποτε βοήθεια.

Η αλήθεια για τους ΕΛΔΥΚάριους

Η αλήθεια είναι ότι οι ΕΛΔΥΚάριοι, οι οποίοι πολέμησαν στην Κύπρο, συχνά-πυκνά περνούν από ειδικές επιτροπές με σκοπό να διαγνωστούν τα ψυχικά -και όχι μόνο- τραύματά τους και να λάβουν κάποια σύνταξη ή αρωγή από το κράτος. Βέβαια, όπως αναφέρουν οι ίδιοι, οι επιτροπές κάνουν λόγο για «τυφλά τραύματα» που δεν ανιχνεύονται!

Αν κάποιος μπορεί να αναγνωρίσει ελαφρυντικά για τις περιπτώσεις των βετεράνων που με τη δύναμη του χαρακτήρα τους έκρυψαν βαθιά τα ψυχικά τραύματα που τους προκάλεσε η φρίκη του πολέμου, για την περίπτωση Δουρή δεν υπάρχουν τέτοια. Ουσιαστικά αυτή η υπόθεση «φώναζε»: Από την αρχή του πολέμου ο Δουρής είχε υποστεί βαρύ σοκ, νοσηλεύθηκε σε ψυχιατρεία, αντιμετώπιζε συχνά κρίσεις. Όπως συμβαίνει όμως πάντα σε αυτή τη χώρα, οι αρμόδιοι ήταν «αναρμόδιοι».

Η δημιουργία του «τέρατος»

Η ίδια η μητέρα πατρίδα δημιούργησε το «τέρας» που περιέγραφε αργότερα ο Δουρής. Όμως όχι μόνο έκλεινε τα μάτια, αλλά αρνούνταν προκλητικά να παράσχει βοήθεια σε αυτό τον άνθρωπο. Κανείς δεν τον εξέτασε ποτέ, για να διαγνώσει την επικινδυνότητα που (άθελά του, όπως φαίνεται) έκρυβε, ή κανείς από αυτούς που τον εξέτασαν δεν στάθηκε ικανός να τη διαγνώσει. «Όποιο από τα δύο και να συνέβη, ήταν ένα μεγάλο έγκλημα. Γιατί, κακά τα ψέματα, η πολιτεία γυρίζει την πλάτη στους βετεράνους, οι οποίοι δεν πάσχουν από ψυχασθένεια, όπως ο Δουρής από άλλα προβλήματα υγείας, επειδή θεωρεί ότι η περίθαλψή τους κοστίζει», παρατηρεί η εφημερίδα «Εσπρέσο» στο σχετικό δημοσίευμά της.

[nekktarios]

Φιλελεύθερος 14/8/2007

[nekktarios]

Κτηνωδία δίχως τέλος

Θύματα της τουρκικής θηριωδίας σε καταθέσεις που έδωσαν σε ανώτερους αξιωματικούς της Αστυνομίας γίνεται λόγος για βιασμούς γυναικών και εγκλήματα σε βάρος αμάχων. Οι καταθέσεις φυλάσσονται αυτή τη στιγμή στα αρχεία της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΚΥΠ).

Συγκλονισμό προκαλεί κατάθεση 66χρονης, που μιλά για τη δολοφονία νεαρής μητέρας. «Επρόσεξα ότι πάνω στο νεκρόν σώμαν της Σ.Π., 26 χρονών, ελαχταρούσεν ολογαίματη η κορούδα της, ονόματι Μαρία, ηλικίας 13 μόλις μηνών. Η Μαρία έκλαιγεν και έγλειφεν τα αίματα της μητέρας της. Εγώ τότε έπιασα το μωρόν και το επήγα στο σπίτιν μου και το έλουσα και του εφόρεσα καθαρά ρούχα», περιγράφει 66χρονη γυναίκα από χωριό της επαρχίας Λευκωσίας.

Στις καταθέσεις καταγράφονται πλήρη στοιχεία των θυμάτων της τουρκικής θηριωδίας, καθώς επίσης λεπτομέρειες για τον τόπο διάπραξης των εγκλημάτων. Σε μιαν απ’ αυτές τις καταθέσεις, νεαρή γυναίκα από χωριό της επαρχίας Κερύνειας περιγράφει το βιασμό της, παρουσία του γιου της: «Είμαι παντρεμένη και έχω 6 παιδιά ηλικίας 7-16 χρονών. Μέσα στο σπίτι μας ήλθαν 4 στρατιώτες Τούρκοι, οι τρεις ήταν Τουρκοκύπριοι και ο άλλος εκ Τουρκίας. Μόλις μπήκαν μέσα, ο άντρας μου παραδόθηκε κι επήρε τα μωρά κι εβγήκε έξω, αλλά εμέναν ο Τούρκος εκ Τουρκίας δεν με άφηνεν να βγω έξω, αλλά με εκτύπησεν με το όπλον μέσα στα πλευρά και με έσπρωξεν προς το κρεβάτι. Εγώ, όταν επροσπαθούσε να βγάλει την κιλότταν μου, εφοβήθηκα και έκλαιγα και τον παρακαλούσα να σταματήσει. Μετά με έβγαλεν έξω και με εκρατούσεν σφικτά μέχρι την...(τοποθεσία) και επίσης ο γιος μου Ι. μάς ακολουθούσεν. Εκεί κοντά, μέσα στον δρόμον με εβίασεν όρθιος, παρουσία του γιου μου».

Ομαδικοί βιασμοί

Υποθέσεις βιασμών αφορούν και άλλες καταθέσεις. Παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα απ’ αυτές:

«Μόλις έφυγαν οι άνδρες, άρχισαν να χωρίζουν νεαρές κοπέλες και να τες παίρνουν σε απόμερα δωμάτια και να τις βιάζουν. Οι κοπέλες, ενώ επήγαιναν έκλαιγαν, ως και όταν επέστρεφαν». (Αφήγηση γυναίκας από χωριό της Λευκωσίας)

«Την 17ην Αυγούστου, ενώ ήμουν με τες άλλες γυναίκες, ήρθεν ένας Τούρκος εκ Τουρκίας, με ετράβηξεν με βίαν και με επήρεν σ’ έναν μικρόν δωμάτιον. Ματαίως εγώ και η μητέρα μου επροσπαθήσαμεν να αντισταθούμεν. Μόλις με έβαλεν εις το δωμάτιον, επειδή εγώ δεν εξυντυνόμουν, άρχισεν να με κτυπά στο πρόσωπον και στα χέρια. Ακολούθως μου έβγαλεν ο ίδιος τα ρούχα μου και με την απειλήν του όπλου του με εβίασεν. Την ίδιαν ώραν που με επήραν εμέναν, επήραν και τις αδελφές μου, τις έβαλαν σε χωριστά δωμάτια και τις εβίασαν». (aφήγηση γυναίκας από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου).

Θύματα βιασμών υπήρξαν και ηλικιωμένες γυναίκες. Εξηντάχρονη από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου αφηγείται: «Άρχισεν να μου κτυπά με τα χέρια του και το κοντάκκιν του όπλου του, και με το ζόριν μου έβγαλεν το παντελόνι μου και με εβίασεν πάνω στο κρεβάτι. Μετά έφυγεν εκείνος που με εβίασεν και ήρτεν ο άλλος, ο οποίος με εβίασεν και αυτός και μετά έφυγαν».

14χρονο κορίτσι θύμα βιασμού

Από τη μανία των Τούρκων δεν γλίτωσαν τα μικρά κορίτσια. Δεκατετράχρονη από χωριό της επαρχίας Κερύνειας αφηγείται:

«…Με έπιασεν ένας Τούρκος στρατιώτης και με έβγαλεν έξω από την αποθήκην, μέσα στα χωράφια και με εβίασεν μιαν φοράν με τα μάτια και τα χέρια δεμένα με ρούχα. Σήμερα το πρωί ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης με επήρεν μέσα σε μιαν μάντραν, που είναι κοντά στην αποθήκη, και με εβίασεν και αυτός. Το απόγευμα ένας Τούρκος στρατιώτης, που νομίζω ότι είναι ο ίδιος ο πρωινός, με επήρεν ξανά στην μάντραν και με εβίασεν και πάλι».

Κόλαφος για την Τουρκία

ΟΙ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ καταθέσεις, οι οποίες είναι εν γνώσει του Υπουργείου Εξωτερικών, ωστόσο βλέπουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας, οδήγησαν σε διπλή καταδίκη της Τουρκίας για τις βαρβαρότητες της εισβολής. Σε δηλώσεις τις στη «Σ», η υπουργός Εξωτερικών, Ερατώ Μαρκουλλή, ανέφερε ότι το εν λόγω μαρτυρικό υλικό αποτέλεσε ουσιαστικό κομμάτι των δύο προσφυγών που κατέθεσε η Κυπριακή Δημοκρατία εναντίον της Τουρκίας στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Το αποτέλεσμα ήταν η Τουρκία να καταδικαστεί κατ’ επανάληψη για τις ωμότητες εις βάρος Ελληνοκυπρίων προσφύγων.

[nekktarios]

Ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ Νικόλαος Ντούβας αποκλειστικά στη «Greek News» για τους «300» της Κρήτης
Αθήνα.- Συνέντευξη στο Γιάννη Φασουλά


«Νερό και πυρομαχικά, πάμε Κύπρο», αυτή ήταν η εντολή που έλαβαν οι άνδρες της Α΄ Μοίρας Καταδρομών με έδρα το Μάλεμε, το απόγευμα της 21ης Ιουλίου κι ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ο «Αττίλας 1». Μιλάει αποκλειστικά στη «GN» ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ Νικόλαος Ντούβας που συμμετείχε με το βαθμό του υπολοχαγού στην αποστολή αυτοκτονίας, όπως έχει ονομαστεί.

Οι «300» της Κρήτης παίρνουν το δρόμο για το αεροδρόμιο της Σούδας. Στη διαδρομή τραγουδούσαν το «Πότε θα κάνει ξαστεριά». Οι κάτοικοι των Χανίων, παρά το γεγονός ότι δεν γνώριζαν ποιος ήταν ο προορισμός των λοκατζήδων, τους ευχόταν «καλό βόλι κοπέλια», λες και είχαν διαβάσει στα μάτια τους, το που ακριβώς πηγαίνουν...
Η πτήση με τα αεροσκάφη Noratlaς, που κατευθύνονται χωρίς ραντάρ, χωρίς συνοδεία μαχητικών και με σιγή ασυρμάτου για το αεροδρόμιο της Λευκωσίας, είναι η πιο επικίνδυνη που έχουν πραγματοποιήσει ποτέ στην ιστορία τους οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. «Με την εμπειρία που έχω σήμερα ήταν κατά την άποψή μου «πτήση ηρώων», θα πει ο Νικόλαος Ντούβας και θα προσθέσει: «Τα πληρώματα της 354ΜΤΜ απέδειξαν εξαίρετες ικανότητες και νομίζω ότι η Πολεμική μας Αεροπορία έκανε το χρέος της πολύ πάνω από το καλώς νοούμενο καθήκον».

Μέσα σε καταιγισμό φίλιων πυρών, αφού όπως λέγεται ο πύργος ελέγχου της Λευκωσίας δεν είχε ενημερωθεί για την άφιξη ελληνικών δυνάμεων, τα περισσότερα από τα αεροσκάφη θα καταφέρουν να προσγειωθούν. Η κατάσταση που συναντούν οι «300» περιγράφεται όπως λέει ο πρώην αρχηγός ΓΕΣ μόνο με μια λέξη: «ΧΑΟΣ». Η συμβολή της Α΄ Μοίρας ήταν καθοριστική για να μην πέσει το αεροδρόμιο της Λευκωσίας στα χέρια των Τούρκων. Οι ήρωες καταδρομείς θα λάβουν επίσης στις μάχες που δόθηκαν στη Σχολή Γρηγορίου και στο Δάλι.

Μιλώντας 33 χρόνια μετά, εξακολουθεί όπως αναφέρει να νιώθει «μια πίκρα γιατί εκείνες τις στιγμές δεν βρέθηκαν άνθρωποι να σηκώσουν το ανάστημά τους. Ας ήταν χουντικοί, ας ήταν Γριβικοί, ας ήταν Μακαριακοί, αρκεί να ήταν ηγέτες. Υπήρχε «έλλειμμα ηγεσίας». Οι Μονάδες της Κύπρου πολέμησαν δεν λιποψύχησαν. Έγραψαν σελίδες δόξας και οι Κύπριοι το ξέρουν άσχετα αν υπό το βάρος των γεγονότων αποσιωπήθηκαν. Όμως δεν υπήρχαν κεφαλές, δεν υπήρχε ηγεσία».

Η συνέντευξη έχει ως εξής:

Ερ. Κύριε Ντούβα πριν από 33 χρόνια η Αʼ Μοίρα Καταδρομών στην οποία υπηρετούσατε με το βαθμό του υπολοχαγού, βρέθηκε από την έδρα της το Μάλεμε της Κρήτης στη Λευκωσίας, λίγες ώρες μετά την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, τον Ιούλιο του 1974. Περιγράψτε μας εκείνες τις ώρες.

Επειδή εκείνη η περίοδος σημάδεψε και επηρεάζει ακόμη και σήμερα την πατρίδα μας, θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω από τον Νοέμβριο του 1973 όταν οι Τούρκοι δημοσίευσαν τον πρώτο χάρτη που αμφισβητούσε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο, στη δική μας τη Μονάδα σήμανε συναγερμό. Άρχισε μια εντατική προσπάθεια αριστοποίησης της εκπαίδευσης και σε λίγο χρόνο το επίπεδο επιχειρησιακής ετοιμότητας ήταν στο ανώτατο δυνατό επίπεδο. Εμάς η τουρκική εισβολή της 19ης Ιουλίου 1974 δεν μας αιφνιδίασε, την περιμέναμε σαν έτοιμοι από καιρό. Επειδή είχα την τύχη να είμαι 21 μήνες Αρχηγός του ΓΕΣ (Μάιος 2004 – Φεβρουάριος 2006) μπορώ να πω ότι τέτοια προετοιμασία Μονάδας δεν πρέπει να ξανάγινε στον Ελληνικό στρατό.

Φτάνουμε, λοιπόν στον πρωί της 21ης Ιουλίου. Κατά την πρωινή αναφορά της Μονάδας ενημερωθήκαμε ότι το βράδυ θʼ αναχωρούσαμε με πλοία για ΡΟΔΟ και ΚΩ όπου βάσει σχεδίων προεβλέπετο η ανάπτυξη της Μονάδας. Εκείνη την περίοδο ήμουν Διοικητής του Λόχου Υποστηρίξεως και Διευθυντής 1ου Γραφείου. Το απόγευμα κατά τις 5, μας κάλεσε ο Διοικητής της Μονάδας, Ταγματάρχης Παπαμελετίου Γεώργιος και μας ενημέρωσε ότι πρέπει να ετοιμαστούμε το συντομότερο δυνατό, να πάρουμε το μικρότερο δυνατό φορτίο, θυμάμαι χαρακτηριστικά τη φράση του: «νερό και πυρομαχικά», με προορισμό την ΚΥΠΡΟ. Σε 3 ώρες αφήναμε το Μάλεμε και κατευθυνθήκαμε στο αεροδρόμιο της ΣΟΥΔΑΣ. Δεν ξέρω, θες η νιότη μας, θες το προσκλητήριο της πατρίδας, θες το ηθικό της Μονάδας, όλοι είχαμε έναν ενθουσιασμό λες και πηγαίναμε σε πανηγύρι. Κανένας δε δείλιασε, κανένας δεν ταλαντεύτηκε, ήμασταν μια δεμένη οικογένεια με κοινά οράματα και πιστεύω. Θέλαμε να εκδικηθούμε για την αδικία σε βάρος της μαρτυρικής Κύπρου.

Ερ. Ποιο το κλίμα στη διαδρομή από το Μάλεμε στη Σούδα, πως ήταν η πτήση και ποια η πρώτη εικόνα φτάνοντας στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας;

Όπως είναι γνωστό κατά την περίοδο της επταετίας η Κρήτη σε συντριπτικό ποσοστό ήταν εναντίον, όμως, η δική μας η Μονάδα απολάμβανε μιας «ασυλίας». Μας αγαπούσε ο κόσμος γιʼ αυτό όταν διασχίσαμε τα Χανιά τραγουδώντας το «πότε θα κάμει ξαστεριά», αντιλήφθηκε ότι πάμε σε αποστολή χωρίς να ξέρει που, μας κατευόδωνε με την ευχή «στο καλό κοπέλια, καλό βόλι».

Η πτήση από τη Σούδα προς τη Λευκωσία με την εμπειρία που έχω σήμερα ήταν κατά την άποψή μου «πτήση ηρώων». Τα πληρώματα της 354ΜΤΜ απέδειξαν εξαίρετες ικανότητες και νομίζω ότι η Πολεμική μας Αεροπορία έκανε το χρέος της πολύ πάνω από το καλώς νοούμενο καθήκον. Το ό,τι φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Λευκωσίας και προσγειωθήκαμε «βαλλόμενοι πανταχόθεν» ήταν δικός τους άθλος. Δεν νομίζω να ξανάγινε στην παγκόσμια ιστορία παρόμοια επιχείρηση.

Την κατάσταση στο αεροδρόμιο θα την χαρακτηρίσω με μια φράση : ΧΑΟΣ, τίποτε άλλο.

Ερ. Ποια συμμετοχή της Α΄Μοίρας Καταδρομών στις επιχειρήσεις;

Στον ΑΤΤΙΛΑ Ι κρατήσαμε το αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Στη μάχη του αεροδρομίου επικεφαλής ήταν ο κρητικός ταγματάρχης από τα Ανώγεια, Βασίλειος Μανουράς. Στον ΑΤΤΙΛΑ ΙΙ ήμασταν εφεδρεία του ΓΕΕΦ, όμως τμήματα της Μονάδας συμμετείχαν στη μάχη της Σχολής Γρηγορίου και στη μάχη ΛΟΥΡΟΥΤΖΙΝΑ – ΔΑΛΙ.

Ερ. Εσείς που ζήσατε την Κυπριακή τραγωδία μπορείτε να κάνετε λόγο για προδοσία;

Σήμερα 33 χρόνια μετά εξακολουθώ να νοιώθω μια πίκρα γιατί εκείνες τις στιγμές δεν βρέθηκαν άνθρωποι να σηκώσουν το ανάστημά τους. Ας ήταν χουντικοί, ας ήταν Γριβικοί, ας ήταν Μακαριακοί, αρκεί να ήταν ηγέτες. Υπήρχε «έλλειμμα ηγεσίας». Οι Μονάδες της Κύπρου πολέμησαν δεν λιποψύχησαν. Έγραψαν σελίδες δόξας και οι Κύπριοι το ξέρουν άσχετα αν υπό το βάρος των γεγονότων αποσιωπήθηκαν. Όμως δεν υπήρχαν κεφαλές, δεν υπήρχε ηγεσία. Και αν με ρωτήσετε πως πέτυχε και επιβίωσε η Α΄Μοίρα Καταδρομών σʼ αυτό το χάος, θα σας πως απλά ότι στην Μονάδα μας υπήρχε ΔΙΟΙΚΗΣΗ και ΗΓΕΣΙΑ. Υπήρχαν στελέχη με υψηλό αίσθημα ευθύνης και αυτή την υπευθυνότητα τη μεταλαμπάδευσαν και στους απλούς Λοκατζήδες. Υπήρχε αγάπη, αλληλοσεβασμός και υπερηφάνεια για τη Μονάδα. ΣΥΜΠΝΟΙΑ – ΟΜΟΝΟΙΑ – ΑΓΑΠΗ ήταν το τρίπτυχο πάνω στο οποίο εδραζόταν όλο το οικοδόμημα που λεγόταν Α΄ Μοίρα Καταδρομών.

Κλείνοντας θέλω να εκφράσω μια ευχή: Το ΜΑΛΕΜΕ πρέπει να παραμείνει για να θυμίζει στις επερχόμενες γενιές ότι τον Ιούλιο του ʼ74, 300 ψυχωμένοι άνδρες έσωσαν την τιμή της Ελλάδας.

[nekktarios]

"AΓΝΩΣΤΟΙ" ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΠΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΤΟ 1974.

Άγνωστοι στους πολλούς οι στρατιώτες που δολοφονήθηκαν στη γραμμή κατάπαυσης πυρός μετά το 1974. Και όμως υπάρχουν. Κάποιοι απ΄ αυτούς δολοφονήθηκαν χωρίς αιτία από σφαίρες τούρκων και άλλοι εισήλθαν στην ουδέτερη ζώνη νομίζοντας ότι ο τούρκος απέναντι είναι φίλος τους. Πλανήθηκαν οικτρά και το πλήρωσαν με τη ζωή τους. "Ο τούρκος γεφύρι να γινεί μην περνάς από πάνω του", έλεγαν οι μικρασιάτες Έλληνες. Κάτι ήξεραν περισσότερο αυτοί...

Σήμερα οι νεοέλληνες πολιτικοί προσπαθούν να κτίσουν τη σύγχρονή ελληνική πολιτική στην ελληνοτουρκική φιλία και στην ελληνοτουρκική προσέγγιση επενδύοντας στην καλή θέληση της Άγκυρας. Μέχρι τώρα έφαγαν τα μούτρα τους. Καθημερινές παραβιάσεις στο Αιγαίο στον εναέριο χώρο και στα χωρικά ύδατα και καμία υποχώρηση στο κυπριακό έστω και την ελάχιστη. Οι πιο κάτω στρατιώτες δείχνουν πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο Έλληνας στον τούρκο. Δεν είναι σοβινισμός, δεν είναι ρατσισμός, δεν είναι οτιδήποτε άλλο. Είναι απλά ιστορικά γεγονότα καταγεγραμμένα. Όσοι θέλουν τα δέχονται. Οι υπόλοιποι ας σκύψουν κι άλλο το κεφάλι στα τουρκικά χαστούκια και ας σηκώσουν πιο ψηλά το μπαϊράκι της δουλοπρέπειας.

Στρτης Σοφοκλέους Μιχάλης απο τα Κούκλια. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στις 9-4-1976 σε φυλάκιο του Αγίου Κασσιανού απο ΤΟΥΡΚΟ σκοπό. Εισήλθε στην Ο.Ζ παρά τις απαγορευτικές διαταγές για να προσφέρει τσιγάρο στον ΤΟΥΡΚΟ σκοπό.

Στρτης Γεωργίου Χριστάκης απο το Πραστείο. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στις 21-9-1982 σε φυλάκιο του Καιμακλίου απο ΤΟΥΡΚΟ σκοπό ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ.

Στρτης Τρύφωνος Τρύφωνας απο τα Λαγουδερά. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στις 18-12-1983 σε φυλαάκιο του Αγίου Κασσιανού απο ΤΟΥΡΚΟ σκοπό ΧΩΡΙΣ ΑΙΤΙΑ.

Στρτης Χαραλάμους Χαράλαμπος απο την Ξυλοφάγου. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στις 28-5-1988 σε φυλάκιο της Αθηαίνου απο Τούρκο Υπαξιωματικό. Προσέτρεξε σε βοήθεια γειτονικής οικογένειας στο σπίτι της οποίας εισήλθε ο Τούρκος Υπαξιωματικός.

Λοχίας Ευαγόρου Ευαγόρας απο το Παλιομέτοχο. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ τισ 31-7-1988 σε φυλάκιο του Αγίου Κασσιανού απο Τούρκο οπλίτη. Εισήλθε στην Ο.Ζ παρά τις απαγορευτικές διαταγές για να δώσει μικρό ραδιόφωνο σε ΤΟΥΡΚΟ σκοπό.

Στρτης Κλεοβούλου Αθανάσιος απο το Ζακάκι. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στι; 8-4-1993 σε φυλάκιο τηε περιοχής Καιμακλίου απο Τούρκο σκοπό. Εισήλθε στην Ο.Ζ παρά τις απαγορευτικές διαταγές για να δώσει κονιάκ σε ΤΟΥΡΚΟ σκοπό.

Στρτης Παναγή Στέλιος απο το Γέρι. ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ στις 3-6-1996 σε φυλάκιο της περιοχής Αγίου Ανδρέα απο Τούρκο σκοπό. Εισήλθε στην Ο.Ζ παρά τις απαγορευτικές διαταγές.

Οι πιο πάνω στρατιώτες δολοφονήθηκαν άνανδρα από τους τούρκους στην γραμμή κατάπαυσης του πυρός (ΓΤΠ) που λανθασμένα ονομάζεται διαχωριστική, κόκκινη, πράσινη ή οτιδήποτε άλλο. Η γραμμή που χωρίζει την Κύπρο στα δύο είναι όντως γραμμή κατάπαυσης πυρός αφού στα πιο πάνω παραδείγματα προστίθενται και η δολοφονία του συνταξιούχου πυροσβέστη Πέτρου Κακουλλή στην ΓΚΠ από τούρκους στρατιώτες στις 13 Οκτωβρίου 1996, ενώ άοπλος μάζευε σαλιγκάρια. Οι δολοφονίες των άοπλων επίσης διαδηλωτών Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού είναι γνωστές και αναδεικνύουν την «ανδρεία» που διακατέχει τους τούρκους να δολοφονούν άοπλους διαδηλωτές και στρατιώτες που τους τείνουν χέρι φιλίας. Να θυμίσουμε ότι 3 από τους πιο πάνω στρατιώτες εισήλθαν στην ουδέτερη ζώνη για να προσφέρουν τσιγάρο ο ένας, ραδιοφωνάκι ο άλλος και κονιάκ ο τρίτος. Όλοι οι στρατιώτες πέθαναν από ακατάσχετη αιμορραγία αβοήθητοι στην ουδέτερη ζώνη αφού οι τούρκοι απαγόρευαν στους κυανόκρανους να τους μετακομίσουν στο νοσοκομείο. Το λάθος να δείξουν εμπιστοσύνη σε τούρκο οι τρεις αυτοί στρατιώτες το πλήρωσαν με την ζωή τους

Ξυπνάτε Έλληνες. Στην Κύπρο είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Η γραμμή που χωρίζει το νησί στα δύο δεν είναι ούτε τουριστικό check point για να πάμε "ποτζεί" ούτε διαχωριστική γραμμή. Πολύ σωστά ονομάζεται γραμμή κατάπαυσης πυρός. Χωρίζει δηλαδή δύο εμπόλεμες ζώνες. Ο Κυπριακός Ελληνισμός έχει θρηνήσει θύματα και μετά τη λήξη των επιχειρήσεων το 1974. Πράγμα που φαίνεται μόνο η δική μας πλευρά το έχει ξεχάσει. Οι τούρκοι ενισχύουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις συνεχώς. Ακόμα και λίγες εβδομάδες πριν το δημοψήφισμα όταν κατά τ΄ άλλα έπρεπε να δείξουν συγκατάβαση έφερναν στην Κερύνεια αρματαγωγά. Η υποχωρητικότητα της δικής μας πλευράς τους αποθρασύνει. Τέρμα στις υποχωρήσεις. Εθνική αξιοπρέπεια. Διεκδικούμε μια Κύπρο ελεύθερη για πάντα Ελληνική μακριά από αφερέγγυα καθεστώτα τύπου 1960, τύπου Ίμβρου Τενέδου, Κωνσταντινούπολης και Αλεξανδρέττας. Η διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία που προωθούν οι πολιτικοί μας ως λύση στην Κύπρο στηρίζεται στην καλή θέληση των Τούρκων. Κανένας συμβιβασμός με την κατοχή, τις άναδρες δολοφονίες Ελλήνων και την πλαστή ειρήνη που μας πλασάρουν έντεχνα οι προδότες πολιτικοί μας. Η πολιτική τους έχει αποτύχει. Η ομοσπονδία τους δεν θα περάσει. Δεν θα περάσει μια λύση που στηρίζεται στην καλή θέληση των τούρκων. Η ιστορία μας έχει διδάξει ότι ο τούρκος είναι αναξιόπιστος.

[nekktarios]

Απο τις θηριωδιες των Τουρκων στην Κυπρο το ΄74.
Ελληνοκυπριος ορθοδοξος ιερεας εχει συλληφθει απο δυο τουρκους στρατιωτες οπου τον επιβιβαζουν σε πλοιο για να μεταφερθει στα Αδανα με αλλους Ελληνοκυπριους αιχμαλωτους. Του εχουν δεσει τα χερια πισω καθως και τα ματια. Κατα την αφιξη στα Αδανα διαπομπευθηκε και διασυρθηκε, και πεθανε απο φρικτα βασανιστηρια καθως και αλλοι Ελληνοκυπριοι αιχμαλωτοι.

[nekktarios]

Φωτογραφια παλια και κλασσικη αλλα παντα επικαιρη.
Απο τους βομβαρδισμους "χειρουργικης ακριβειας" των Τουρκων εναντιον του αθωου αμαχου πληθυσμου στην Κυπρο το 1974.

[nekktarios]

Οι ενωτικοί χρησιμοποιήθηκαν στο πραξικόπημα

Σπύρος Παπαγεωργίου
Δευτέρα, 04 Ιουνίου 2007

Εμείς πιστεύαμε στην Ένωση και στην Ελλάδα. Αυτό ήταν ο οδηγός μας πάντοτε και η Ελλάς, δυστυχώς και τότε, ήταν συνεργός στην τραγωδία μας

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΛΑΖΑΡΟΣ ΜΑΥΡΟΣ

Ένα από τα βασικά συμπεράσματα του δημοσιογράφου και συγγραφέα Σπύρου Παπαγεωργίου για τα ιστορικά γεγονότα που αφορούν Στο φάκελο της Κύπρου είναι ότι το πραξικόπημα κατά του αρχιεπισκόπου Μακαρίου υπήρξε αμερικανικό έργο. Σ' αυτήν την προσπάθεια οι ενωτικοί χρησιμοποιήθηκαν ως χρήσιμοι λίθοι για την καταστροφή της Κύπρου, επισημαίνει.
Ο κ. Παπαγεωργίου, ο οποίος κατέθεσε πρόσφατα στην Επιτροπή της Βουλής για το Φάκελο της Κυπρου, αναφέρθηκε και στα γεγονότα της Κοφίνου του 1967.
Την Κοφίνου την ήθελε και η κυπριακή Κυβέρνηση, ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζης, είπε ο κ. Παπαγεωργίου, ενώ, πρόσθεσε, ο Γρίβας προειδοποιούσε ότι θα έχουν σοβαρές συνέπειες.

Θέλουμε να μας πείτε για την εμπειρία σας στην Κοινοβουλευτική Επιτροπή για το Φάκελο της Κύπρου.
- Ήταν μια πολύωρη συζήτηση από τις ρίζες του Κυπριακού, από την ΕΟΚΑ μέχρι το '74, αλλά σωστά επισημάνετε ότι ακόμα και η αριστερά και η δεξιά, βέβαια, για να τεκμηριώσουν τις απόψεις τους για το Φάκελο Κύπρου ή για άλλα ιστορικά γεγονότα, κατέφευγαν στα κείμενα του Παπαγεωργίου. Κείμενα τα οποία κρατούσε στο αρχείο του εδώ και 50 και περισσότερα χρόνια, αρχείο δικό του, όχι κλοπιμαία έγγραφα όπως με κατηγόρησε νεοφανής Κύπριος δημοσιογράφος και συγγραφέας, ότι τα έκλεψα από το κυπριακό αρχείο.
Ποια είναι τα συμπεράσματά σας;
- Τα συμπεράσματα και τα νεότερα στοιχεία, τα οποία ανέφερα και στην Επιτροπή της Βουλής, είναι ότι το πραξικόπημα υπήρξε αμερικανικό έργο και χρησιμοποιήθησαν οι ενωτικοί σ' αυτήν την προσπάθεια, εν αγνοία τους, ως χρήσιμοι λίθοι για την καταστροφή της Κύπρου.
Το λέτε αναφερόμενος και στον εαυτό σας;
- Βεβαίως, δεν εξαιρώ τον εαυτό μου, ποτέ. Εμείς πιστεύαμε στην Ένωση και στην Ελλάδα, αυτό ήταν ο οδηγός μας πάντοτε και η Ελλάς, δυστυχώς και τότε, ήταν συνεργός στην τραγωδία μας αλλά και μέχρι σήμερα δεν είναι καν με το Κυπριακό, είναι σύμμαχος των Τούρκων. Το λέω με πλήρη γνώση των πραγμάτων και ας φαίνεται βαρύ.
Ένας άνθρωπος, ο οποίος ψάχνει διαρκώς την αλήθεια των πραγμάτων, ξέρει καλύτερα απ' όλους μας πως ακόμα λείπουν στοιχεία και πού μπορούν να αναζητηθούν…
Λείπουν ασφαλώς σε συρτάρια, αλλά σιγά-σιγά φτάνουμε σε ένα καλό αποτέλεσμα? ακόμη θα καταθέσουν και άλλοι πολλοί στην επιτροπή και ελπίζω να καταθέσουν με αίσθημα ειλικρινείας για να φθάσουμε κάπου.
Έχετε καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα πώς μεθοδεύτηκε το Νοέμβριο του 1967 η κρίση στην Κοφίνου και η αμάχητη αποχώρηση της ελλαδικής μεραρχίας από την Κύπρο;
- Είναι προφανές ότι κάποιοι ήθελαν, μετά τις συνομιλίες του Έβρου, να αλλάξουν τα δεδομένα του Κυπριακού. Μέσα στην αλλαγή αυτή περιλαμβανόταν το μίσος και η απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας. Ίσως η Κοφίνου ήταν μια προβοκάτσια, που βοηθούσε σε αυτήν την κατεύθυνση.
Είπατε ίσως, αυτό το ίσως τι σημαίνει;
- Είπα και χθες στην επιτροπή ότι οι Τούρκοι της Κοφίνου και του Αγίου Θεοδώρου δεν έριξαν πυροβολισμούς εναντίον των αυτοκινήτων που κυκλοφορούσαν στο δρόμο Λευκωσίας - Λεμεσού. Δεν έριξαν, δεν ενόχλησαν, δεν παρενόχλησαν τη συγκοινωνία από εκεί. Εμείς συγκεντρώσαμε μεγάλες δυνάμεις εκεί, πυροβολικό, καταδρομείς. Επίσης στη Λευκωσία ζήτησαν αντιαεροπορικά όπως και στην Αμμόχωστο, γιατί προφανώς ανεμένετο μείζων περιπλοκή, όπως και υπήρξε. Εγώ παρακολούθησα και τις επιχειρήσεις στην Κοφίνου. Ήμουν αυτόπτης μάρτυς όπως, δυστυχώς, στα πιο πολλά γεγονότα δεν ήμουν μόνο δημοσιογράφος και ερευνητής, αλλά και συμμέτοχος. Έχουν γίνει μεγαλύτερες καταστροφές απ' ό,τι χρειαζόταν.
Κάηκαν σπίτια, πυρπολήθηκαν νεκροί, σκοτώθηκαν άνθρωποι κτλ. Όλα αυτά δεν χρειάζονταν. Ήταν λάθος, αλλά πάντοτε μωροί και τυφλοί πέφταμε στην παγίδα που μας έστηναν.
Ποιος έστησε την παγίδα τελικά, έχετε ενδείξεις; Στήθηκε, όντως, από τους δικτάτορες των Αθηνών;
- Την Κοφίνου την ήθελε και η κυπριακή Κυβέρνηση. Ο Μακάριος και ο Υπουργός Αμύνης, ο Γιωρκάτζης. Οι επιχειρήσεις αυτές προειδοποιούσε ο Γρίβας ότι θα έχουν σοβαρές συνέπειες.
Δηλαδή θέλετε να πείτε ότι την πάτησε ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζης;
- Δεν ξέρω αν την πάτησαν, αλλά ήσαν σύμφωνοι, και ο στρατηγός ο Γρίβας αντιδρούσε και έστελνε μηνύματα στην Αθήνα: «Προσέξτε, αντέχουμε τη μείζονα περιπλοκή». Έστειλε και απεσταλμένους στην Αθήνα, το συνταγματάρχη Τσατσανίκο να ειδοποιήσει και διαδώσει στους Σπαντιδάκη και τους άλλους ότι οδηγούμεθα ίσως σε πόλεμο και εκείνοι, ο Σπαντιδάκης κυρίως, έλεγαν να κάνετε ό,τι σας ζητά η Κυπριακή Κυβέρνηση.
Το 1967 που αποχωρούσε η ελληνική μεραρχία, γράψατε ένα άρθρο πρώτης σελίδας με τον τίτλο οι «Προδότες στο Γουδί». Όμως, μετά το ΄67, η ενωτική παράταξη στην Κύπρο, της οποίας εκφραστής διατελούσατε αρθρογραφικώς, τότε, δεν είχε αυτήν την αντίληψη απέναντι στη δικτατορία της Αθήνας, έτσι δεν είναι;
- Δυστυχώς και η ενωτική παράταξη λησμονούσε τα πικρά παθήματά της και ήλπιζε σε κάτι, ματαίως. Με το άρθρο μου οι «Προδότες στο Γουδί» εννοούσα τον Παπαδόπουλο και αυτό το άρθρο μου στοίχισε την απέλασή μου από την Ελλάδα και ήμουν persona non grata στις ελληνικές Αρχές.
Ήταν απαγορευμένη η είσοδός σας στην Ελλάδα;
- Μάλιστα. Δυστυχώς είχα πολλές περιπέτειες.
Όταν εκδώσατε το βιβλίο «Μακάριος, πορεία διά πυρός και σιδήρου», ποιες αντιδράσεις αντιμετωπίσατε από τους πρώην συναγωνιστές σας της Ενωτικής Παρατάξεως;
- Πολλές αντιδράσεις τότε, ελάχιστες τώρα. Και ο Παπαποστόλου, μάλιστα, που με εμήνυσε επίσης.
Ο συνταγματάρχης Δημήτρης Παπαποστόλου, διοικητής των καταδρομών την εποχή της δολοφονικής απόπειρας εναντίον του Μακαρίου, πώς ενήργησε;
- Διέδιδε ότι πήρα 3 εκατομμύρια δραχμές, ποσό μεγάλο τότε, από το Μακάριο για να γράψω το βιβλίο. Εγώ καταθέτω -και όποιος μπορεί ας με αντικρούσει- ότι δεν πήρα ποτέ ούτε μια πεντάρα αδούλευτη από κανέναν. Δεν έχω καν συγγραφικά δικαιώματα για τα βιβλία. Δεν κερδίζω καμιά δόξα, αλλά το αντίθετο. Όμως τώρα διεκδικώ μια μεγάλη δικαίωση, καθώς έρχονται στο φως και νεότερα ντοκουμέντα. Πρέπει σε πενήντα, εκατό χρόνια να έρθετε οι επιζώντες Κύπριοι, να καταθέσετε ένα στεφάνι στον τάφο μου, γιατί με μόνο ελάχιστα στοιχεία, αλλά με πολλή διαίσθηση, έγραψα το βιβλίο Μακάριος, το οποίο τώρα δικαιώνεται στο εκατονταπλάσιο.
Κάποτε είχατε πει ότι στον τάφο σας πρέπει να γράφει «Ένας ατυχής σαν Έλλην».
- Μάλιστα. Έζησα όλη τη ζωή μου σε κινδύνους, σε περιπέτειες, μόνο και μόνο γιατί πίστευα στην Ένωση και στην Ελλάδα. Άρα ατύχησα. Και δικαιώθηκα με πρόσκαιρα ίσως στοιχεία. Οι αντίπαλοι της παρατάξεώς μας γι' αυτό μας έχουν παραπεταμένους.
Αυτό τον καιρό γράφετε τίποτα, κ. Παπαγεωργίου;
- Γράφω, όπως λέμε στην Κύπρο, το ύστερό μου. Το τελευταίο μου βιβλίο με τίτλο «Από την ΕΟΚΑ στην ΕΟΚΑ Β΄», το οποίο είναι μια κατάθεσή μου, γιατί στα άλλα μου βιβλία δεν υπάρχουν οι προσωπικές μου περιπέτειες.
Ποια είναι η εντύπωσή σας για τον τρόπο που σας φέρθηκαν στην επιτροπή της Βουλής οι μετέχοντες βουλευτές;
- Αψόγως, πλην ενός. Θέλετε να σας τον πω; Ο κ. Αριστοφάνης Γεωργίου όταν μιλούσαμε για την επιχείρηση του Πενταδακτύλου, η οποία έγινε τον Απρίλιο του ΄64. «Χαριτολογώντας», είπε ότι τέτοια εκάμετε και τα πληρώνει μέχρι σήμερα η Κύπρος. Του απήντησα, οργισμένος βέβαια, ότι εμείς είμαστε οι νόμιμες δυνάμεις του κράτους. Ήρθε πάνω στον Πενταδάκτυλο ο Μακάριος και ο Γιωρκάτζης και μας συνεχάρησαν.
Και ο Βάσος ο Λυσσαρίδης. Ο κ. Αριστοφάνης Γεωργίου ίσως δεν διάβασε τι έγραφε η εφημερίδα «Χαραυγή» την εποχή εκείνη.
A, μάλιστα. Ακριβώς αυτό.
Ίσως δεν διάβασε, επίσης, τον επικήδειο τον οποίο εκφώνησε ο Εζεκίας Παπαϊωάννου στο θυσιασθέντα κατά τις επιχειρήσεις στη Μανσούρα, το Μιχαλάκη τον Κουσουλίδη του Καϊμακλίου.
Ναι, δεν τα διάβασε ο κ. Αριστοφάνης Γεωργίου. Διότι έγραφε η «Χαραυγή» «ήρωες μαχητές μας προωθούνται». Εμείς είμεθα που βάλαμε τα στήθη μας στην πρώτη γραμμή. Έμεινα ένα μήνα εκεί πάνω, με τον Πούλιο, μέχρι που κατέβηκε στην Αμμόχωστο και σκοτώθηκε.
Τον δολοφόνησαν μαζί με το Βασίλη τον Καποτά και το Μιχαλάκη.
Ο λοχαγός Βασίλης Γέρακας και η ταπεινότης μου κτυπήσαμε το βράδυ το πρώτο φυλάκιο-πολυβολείο που είχαν οι Τούρκοι.

[nekktarios]

Ο φάκελος της Κύπρου

Κυριακή, 06 Φεβρουαρίου 2005

Συμπληρώνονται 31 σχεδόν χρόνια από την ημερομηνία ενάρξεως της τραγωδίας στο νησί της Αφροδίτης, 31 χρόνια τουρκικής κατοχής, 31 χρόνια τα θύματα της Κύπρου έμειναν στα αζήτητα, λησμονήθηκαν, συκοφαντήθηκαν, 31 χρόνια αγνοήθηκε η προσφορά αίματος και ζωής από τις υπεύθυνες κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου.
Ο «φάκελος της Κύπρου», σύνθημα διαρκείας τη δεκαετία του ’80, κλειδαμπαρώθηκε σε τρία μεταλλικά κιβώτια, τα οποία σφραγίστηκαν, ασφαλίστηκαν και τοποθετήθηκαν σε κάποιο δωμάτιο των γραφείων της Βουλής, σε χώρο περιφρονημένο και απόρρητο, στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας.

Οι υπεύθυνοι της τραγωδίας, «οι Διατάκτες, οι εκτελεστές και οι συνεργοί» ορολογία πρακτικών Βουλής, μερικοί εξ αυτών, οι δειλοί, αυτοί που λάκισαν, αυτοί που κρύφτηκαν, αυτοί που επετέθησαν εναντίον του Προεδρικού Μεγάρου στη Λευκωσία, ο διοικητής της ιωαννιδικής ΚΥΠ στην Κύπρο, αυτοί που τραυματίστηκαν στη φυγή τους, όλοι αυτοί βραβεύθηκαν με το βαθμό στρατηγού, με θέσεις στο ΝΑΤΟ και ακόλουθοι Αμύνης όλοι αυτοί έμειναν ατιμώρητοι. Οι απόλεμοι, οι θρασείς, οι απόντες από τις επιχειρήσεις του ΑΤΤΙΛΑ Ι, φανατικοί υπηρέτες του καθεστώτος Ιωαννίδη, βγήκαν από τους ιστορικούς τάφους της τραγωδίας για να λασπολογήσουν πρόστυχα, βρόμικα, άθλια, συναδέλφους τους που άφησαν τα κόκαλά τους στην Κερύνεια, που πότισαν με το αίμα τους το χώμα της Κερύνειας, που πολέμησαν γενναία τον εισβολέα. Και που ενώ δεν τιμήθηκαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις, τιμήθηκαν όμως από τον Τούρκο δημοσιογράφο Αλί Μπιράντ με το βιβλίο του «Απόφαση – Απόβαση». Να τι γράφει, μεταξύ άλλων, στις σελίδες 206-209 και 215, ο διακεκριμένος Τούρκος δημοσιογράφος. «Δεν εξασφαλίσαμε τα σύνορα που επιθυμούσαμε στην πρώτη φάση (ΑΤΤΙΛΑΣ Ι), λόγω της πραγματικά ηρωικής αντίστασης των Ελληνοκυπρίων». Τιμήθηκαν από τον πτέραρχο Γεώργιο Μήτσαινα με το βιβλίο του «Ελληνικά πτερά στην Κύπρο», σελ. 451. «Η γενναιότητά τους μπορεί να μην αναγνωρίστηκε από την πατρίδα, αναγνωρίστηκε όμως από τον εχθρό». Ο πτέραρχος Γ. Μήτσαινας ήταν κυβερνήτης αεροσκάφους ΝΟΡΑΤΛΑΣ, που μετέφεραν τους καταδρομείς στην Κύπρο. Τιμήθηκαν από το δημοσιογράφο, συγγραφέα, ιστορικό, ερευνητή Σάββα Βλάση, με τα βιβλία του «Απόρρητος Αττίλας» και «Άγνωστοι στρατιώτες Κύπρος», εκδόσεις 2004, σε σχήμα περιοδικού. Τον ιστορικό Σάββα Βλάση τον συγχαίρω και τον ευχαριστώ για την πραγματικά άριστη εργασία του, αποτέλεσμα αντικειμενικής έρευνας των γεγονότων.

Η απάντηση στους λασπολόγους, συκοφάντες, που εμφανίστηκαν 24 ή 29 χρόνια έπειτα από το έγκλημα της Κύπρου, δίνεται διαχρονικά από τον πλέον διακεκριμένο Τούρκο δημοσιογράφο και συγγραφέα, από στρατιωτικούς συγγραφείς, δημοσιογράφους και ιστορικούς, όπως οι αναφερόμενοι.
Η απάντηση στους λιβελογράφους δίνεται υπεύθυνα, αντικειμενικά, διαχρονικά επίσης από τους 131 μάρτυρες, πολιτικούς, στρατιωτικούς, διπλωμάτες και δημοσιογράφους, που κατέθεσαν τη μαρτυρία τους στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής. Και από έρευνα των σχετικών εγγράφων των υπουργείων Αμύνης, Εξωτερικών, Δικαιοσύνης κτλ.
Ο ιστορικός του μέλλοντος θα καταλογίσει ευθύνες σε όλους εκείνους που κλείδωσαν το «φάκελο της Κύπρου» στα υπόγεια της Βουλής και δεν τον οδήγησαν στις δικαστικές αίθουσες, θα καταλογίσει ευθύνες στα αφτιά της εξουσίας, ελλαδικής και κυπριακής, που έμειναν και παραμένουν παγερά κλειστά στα αιτήματα για ηθική, υλική και βαθμολογική αποκατάσταση των θυμάτων του Αττίλα.

293 αξιωματικοί και 1.337 Ελλαδίτες και Κύπριοι, οι νεκροί και τραυματίες, 1619 οι αγνοούμενοι Ελλαδίτες και Κύπριοι του Αττίλα.

Ούτε ένας πολιτικός προθάλαμος ούτε μια πολιτική φωνή συμπολίτευσης ή αντιπολίτευσης σε Ελλάδα και Κύπρο ακούστηκε για δίκαιη αποκατάσταση των θυμάτων της Κύπρου. Γιατί; Γιατί οι γενναίοι δεν συνωστίζονται στους προθάλαμους της εξουσίας, τους οποίους κατά κανόνα επισκέπτονται οι αδιάντροποι και ανίκανοι, σπανίως οι ικανοί και υπερήφανοι.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΙΚΟΣ
Στρατιωτικός ε.α.

[nekktarios]

«Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΜΑΚΡΑΝ»

20 - 07 - 2007

Ως γνωστόν, η Ελλάς δεν πολέμησε στον Δεύτερο "Αττίλα" (14 - 16 Αυγούστου 1974), επειδή ο τότε Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής βροντοφώναξε το περίφημο "Η Κύπρος κείται μακράν".
Την άνοιξη του 1987 ο τότε Πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου αποφάσισε να ανοίξει τον "Φάκελο της Κύπρου" και συνέστησε Κοινοβουλευτική Επιτροπή που έλαβε καταθέσεις από όλους τους πρωταγωνιστές της περιόδου εκείνης, συμπεριλαμβανομένων των Γ. Παπαδόπουλου - Δ. Ιωαννίδη. Κατέθεσαν συνολικά 131 άτομα και η Επιτροπή κατέθεσε τα δύο πορίσματά της (ένα του ΠΑΣΟΚ και ένα της Ν.Δ.) στις 31 Οκτωβρίου 1988 στον τότε Πρόεδρο της Βουλής Γιάννη Αλευρά.
Τα δύο πορίσματα (γύρω στις 250 σελίδες το καθένα) είναι κυριολεκτικώς για γέλια. Μεταξύ άλλων ρίχνουν ευθύνες στους Αμερικανούς, στους Αγγλους, ακόμη και στους …Σοβιετικούς!


"Φάκελος της Κύπρου" το πιο σύντομο ανέκδοτο

Φυσικά, απ' όλη αυτή την ιστορία δεν βγήκε τίποτα. Στην κυριολεξία, ο διαβόητος "Φάκελος της Κύπρου" αντί να ανοίξει - όπως είχε υποσχεθεί τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου - έκλεισε οριστικά. Ουδείς ποτέ έμαθε τι κατέθεσαν οι μεγάλοι πρωταγωνιστές της τραγωδίας εκείνης, ο Μίμης Ιωαννίδης, ο Γρηγόρης Μπονάνος, ο Πέτρος Αραπάκης, ο Αλέξανδρος Παπανικολάου, ο Μιχάλης Γεωργίτσης και τα άλλα παιδιά.
Η Βουλή των Ελλήνων απαγορεύει μέχρι σήμερα (20 χρόνια μετά!) την πρόσβαση του οποιουδήποτε στο υλικό των καταθέσεων που έλαβε η Επιτροπή για τον "Φάκελο" της Κύπρου. Όλες οι καταθέσεις θεωρούνται άκρως απόρρητες, δεν πρόκειται να βγουν στην δημοσιότητα ούτε στα επόμενα 30 χρόνια και ορισμένοι που ξέρουν πρόσωπα και πράγματα ισχυρίζονται το ανήκουστο: Οι καταθέσεις αυτές δεν υπάρχουν διότι το πολιτικό κατεστημένο φρόντισε να τις πολτοποιήσει. Συνεπώς, από τον διαβόητο «Φάκελο» απομένουν μόνο τα γελοία πορίσματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που δεν λένε ούτε λέξη για τις ευθύνες του Εθνάρχη Καραμανλή. Μόνο το πόρισμα του ΠΑΣΟΚ ψελλίζει κάτι εναντίον του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Την άνοιξη του 1988, μερικούς μήνες πριν ξεκινήσει η περιπέτεια της υγείας του Ανδρέα Παπανδρέου, κι ενώ η Επιτροπή για τον «Φάκελο», είχε ολοκληρώσει την λήψη των καταθέσεων, έγινε στην Βουλή συζήτηση σε επίπεδο Πολιτικών Αρχηγών για την Τραγωδία της Κύπρου.
Κατά την διάρκεια αυτής της ιστορικής Συνεδρίας ο υπουργός Εθνικής Αμύνης κατά τον Δεύτερο "Αττίλα" και επίτιμος πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Αβέρωφ ανέλαβε να μας εξηγήσει πόσο ανίκανη ήταν η Ελλάδα το καλοκαίρι του 1974 να πολεμήσει την Τουρκία και ότι επομένως είχε δίκιο ο "Εθνάρχης Καραμανλής που βροντοφώναξε το ιστορικό εκείνο "Η Κύπρος κείται μακράν".
Επειδή η ομιλία εκείνη του Ευάγγελου Αβέρωφ δεν έχει δημοσιευθεί ποτέ στον Τύπο, ο "Ελεύθερος Κόσμος" την απομαγνητοφωνεί σήμερα επί λέξει, για να καταλάβετε πώς σκεπτόταν το 1974 ο Καραμανλής και το περιβάλλον του.


Πώς ο Αβέρωφ δικαιολόγησε την ηττοπάθεια του "Εθνάρχη"
Ευάγγελος Αβέρωφ: "Μας κατηγόρησαν τότε γιατί δεν εστείλαμε στην Κύπρο τα "Φάντομ". "Φάντομ" είχαμε παραλάβει 18 εν συνόλω. Με διαταγή του Καραμανλή εστάθμευαν στην Κρήτη, δια να είναι έτοιμα να πάνε στην Κύπρο. Το ένα εχάλασε κατά την προσγείωση, διότι δεν είχαν εκπαιδευτεί ακόμη οι αεροπόροι τους στο νέο αυτό όπλο. Και τόσο πολύ δεν είχαν εκπαιδευθεί, ώστε κατά την συντηρητική προσγείωση το ένα αχρηστεύθη.
Αλλά και πέραν αυτού: Εάν επήγαιναν, δια να έχουν καύσιμα και να μπορούν να γυρίσουν, θα έπρεπε να μείνουν υπεράνω της Κύπρου μόνο πέντε έως οκτώ λεπτά. Ποιος τρελός θα έστελνε αυτά τα αεροπλάνα τα τόσο χρήσιμα για το μέλλον, να κινδυνεύσουν να ριχθούν από τους Τούρκους; Διότι οι Τούρκοι στα νότια παράλια είχαν τρία ραντάρ και διάφορα αεροδρόμια, από τα οποία μπορούσαν να σηκώσουν πενήντα δικά τους αεροπλάνα και να τα ρίξουν.Η Χούντα έστειλε αεροπλάνα και από κακή συνεννόηση το ένα κατερρίφθη από την Εθνοφρουρά και σκοτώθηκαν τόσα παιδιά.
Ελέχθη διά τα υποβρύχια, για τον στόλο ο οποίος έπρεπε να πάει στην Κύπρο. Ο υπερπατριωτισμός μας κάνει να διαστρέφουμε θα τα πράγματα. Λησμονείτε ότι οι Τούρκοι είχανε εκλάβει τρία αντιτορπιλλικά τους για δικά μας και με τρία αεροπλάνα εβούλιαξαν το ένα και έβλαψαν πολύ σοβαρά το άλλο; Θέλατε με τέτοιαν έλλειψη αεροπορικής καλύψεως δικής μας, με πλήρη και συνεχή κάλυψη δική τους να στείλουμε τον Στόλο μας στην Κύπρο, να μην μπορούμε να υπερασπιστούμε έπειτα τα άλλα νησιά;
Ομιλήσατε για τα υποβρύχια. Σας πληροφορώ ότι οι Τούρκοι εκείνη την εποχή είχαν μπροστά στην Κύπρο τρία υποβρύχια εν ακινησία, τα οποία με τα μηχανήματα Sonar, συνελάμβαναν παν υποβρύχιο που θα συναντούσαν. Και θα στέλναμε τα καινούργια μας υποβρύχια, τα οποία ίσως θα εκαλούντο να υπερασπιστούν τα νησιά μας, να πέσουν ως πρόβατα επί σφαγή;"!
Αυτά είχε πει την άνοιξη του 1988 μέσα στην Ελληνική Βουλή ο υπουργός Εθνικής Αμύνης επί Δευτέρου "Αττίλα" Ευάγγελος Αβέρωφ, για να δικαιολογήσει την μειοδοτική φράση του πάτρωνά του "Εθνάρχη" Καραμανλή "Η Κύπρος κείται μακράν". Αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα, αν ο Ελληνικός Στρατός ήταν και είναι ανίκανος να υπερασπιστεί την Κύπρο και να αντεπεξέλθει σε μία πολεμική σύγκρουση με τους Τούρκους, ας μας το πουν να το ξέρουμε.
Για να πάψουμε να πληρώνουμε τόσα δισεκατομμύρια προκειμένου να συντηρούμε Στρατό, Ναυτικό και Αεροπορία. Τα χρήματα που θα εξοικονομήσουμε, ας τα δώσουμε για την ανακούφιση των πεινώντων και διψώντων ξένων Μεταναστών και ας κηρύξουμε την Ελλάδα χώρα Ειρήνης και Συναδέλφωσης των Λαών. "Τι τα θέλουμε τα όπλα. Τα κανόνια, τα σπαθιά; Ας τα κάνουμε εργαλεία, να δουλεύει η εργατιά" όπως έλεγε και το περίφημο τραγουδάκι των κομ*****στών την δεκαετία του 1940.

[nekktarios]

Συνέντευξη Σαμψών

Ο Νίκος Σαμψών ήταν κατά τη διάρκεια της τουρκικής εισβολής (Αττίλας 1) ο πρόεδρος της Κύπρου. Στις 8 Αυγούστου 1999 έδωσε συνέντευξη στην αθηναϊκή εφημερίδα "Ελεύθερος Τύπος". Η συνέντευξη αναδημοσιεύεται ασχολίαστη και τα συμπεράσματα για τους υπευθύνους της ήττας στον Κυπριακό πόλεμο του 1974 είναι προφανή.

Ελεύθερος Τύπος: κ. Σαμψών από ποιούς σας έγινε η πρόταση για την προεδρία μετά το πραξικόπημα;
Σαμψών: Από τους επικεφαλής του πραξικοπήματος Γεωργίτση και Κομπόκη και τους συν αυτοίς. Εγώ μέχρι τότε ήμουν βουλευτής. Τα προηγούμενα χρόνια ήμουν μέλος της ΕΟΚΑ και υπεύθυνος στην πόλη της Λευκωσίας και των περιχώρων. Είχα συμμετάσχει, και το λέω με υπερηφάνεια, στο 60% της δράσης όλης της ΕΟΚΑ. Εμείς κάναμε το αντάρτικο πόλεων το οποίο το μιμήθηκαν κι άλλοι λαοί που έκαναν απελευθερωτικούς αγώνες.
Ελεύθερος Τύπος: Υπό τις διαταγές του Γρίβα Διγενή...
Σαμψών: Ναι, αλλά είχα το ελεύθερο δράσεως ώστε να δίνω αναφορά μετά τις ενέργειες.
Ελεύθερος Τύπος: Είχατε καταδικαστεί δις εις θάνατον από τις βρετανικές δυνάμεις...
Σαμψών: Ναι, αφού πέρασα βασανιστήρια στα οποία δεν είχε υποβληθεί κανένας Κύπριος όσο εγώ. Μου έβγαλαν δόντια και νύχια... Φυλακίστηκα στις κεντρικές φυλακές της Κύπρου, μετά με μετέφεραν στην Αγγλία στις φυλακές του Wormscraps στο Λονδίνο. Εκεί ήρθα σε επαφή με τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό (IRA) για απόδραση, αλλά το αντιλήφθηκαν οι ΄Αγγλοι και εμάς τους πρωτεργάτες της απόδρασης μας μετέφεραν ξημερώματα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Wakefield στο Yorkshire που χτίστηκαν το 1404 και δεν είχε αποδράσει ποτέ άνθρωπος. Είχαν ναρκοπέδια, κλπ. Εκεί γνώρισα τον αγωνιστή του IRA, τον Simus Murphy, που είχε καταδικαστεί 5 φορές σε ισόβια δεσμά από το 1951. Η συνάντηση μας έγινε το 1958. Αποφασίσαμε να αποδράσουμε μαζί και σε ένα χρόνο το πραγματοποιήσαμε! Η απόδραση μας έγινε πρωτοσέλιδο με τεράστια γράμματα στις αγγλικές εφημερίδες.
Ελεύθερος Τύπος: Να επιστρέψουμε στην κατηγορία με την οποία καταδικαστήκατε στην Κύπρο...
Σαμψών: Ήθελαν ένα εξιλαστήριο θύμα. Η κατηγορία ήταν ότι συνεργάστηκα μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος. Εγώ όμως έβαλα όρους για να συνεργαστώ. Ένας όρος ήταν να μην διαλυθεί η Βουλή και δεν διαλύθηκε γιατί έγιναν αποδεκτοί οι όροι. Δεύτερον, να μην διαλυθούν τα πολιτικά κόμματα. Τρίτον, να μην συλληφθούν πολιτικοί άνδρες. Και ήταν ένα πραξικόπημα όπου δεν συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες...
Ελεύθερος Τύπος: Φαίνεται ότι υπερασπίζεστε το πραξικόπημα. Σε ποιούς επιβάλλατε τους όρους;
Σαμψών: Στον Γεωργίτση. Και αυτός τα διαβίβασε στην Αθήνα και έγιναν αποδεκτά. Γιατί δεν έβρισκαν τους ανθρώπους που είχαν προτείνει...
Ελεύθερος Τύπος: Νομιμοποιήσατε όμως το πραξικόπημα κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της χώρας... Αυτό δεν είναι προδοσία;
Σαμψών: Όχι! Δεν είμαι προδότης. Ο Σαμψών έμαθε να μην προδίδει ποτέ του... Και ο Σαμψών αν πήγε φυλακή από τον Μακάριο το 1976, δύο χρόνια μετά, είναι γιατί δεν δέχθηκε να προδώσει τους 15.000 που του έστειλαν τα τηλεγραφήματα συμπαραστάσεως. Ήθελε να εκδικηθεί τους ανθρώπους αυτούς που ήταν δικοί του και συνεχάρησαν το νέο καθεστώς. Στην Οριάνα Φαλάτσι είχε πει: "αν ο Σαμψών έμενε στην εξουσία μια εβδομάδα ακόμη ως και η αδελφή μου η Μαρία θα του έστελνε τηλεγράφημα..." Ο Μακάριος κάποτε ήθελε να γίνει αντιβασιλέας της Ελλάδας. Και όταν τον ρώτησα ξαφνιασμένος μου απάντησε: "εδώ έγινε αντιβασιλέας ο Δαμασκηνός και δεν θα γίνω εγώ;" Μου έστειλε ανθρώπους του μέσα στην φυλακή και μου έλεγε ότι δεν κοιμάται που με έχει άδικα μέσα και ήθελε να του δώσω αυτά τα τηλεγραφήματα για να δει ποιοι δικοί του δεν στάθηκαν πλάι του. Έτσι η κατηγορία ήταν ότι δέχθηκα παρανόμως τη θέση του προέδρου μετά την επικράτηση του πραξικοπήματος και δια του τρόπου αυτού συνεργάστηκα με τους πραξικοπηματίες. Η κατηγορία ανέφερε ότι ο Σαμψών ουδεμία σχέση είχε ούτε στην οργάνωση, ούτε στην σύλληψη του σχεδίου. Καταδικάστηκα 20 χρόνια όσο προέβλεπε ο νόμος και συνολικά έμεινα μέσα 5 χρόνια...
Ελεύθερος Τύπος: Εσείς ζητούσατε να διωχθεί ο Μακάριος;
Σαμψών: Πώς; Εγώ ζητούσα συνεργασία Μακαρίου-Γρίβα για να σωθεί ο τόπος...
Ελεύθερος Τύπος: Ακούγεται απίστευτο να λέει ο Σαμψών ότι ήταν και κατά των πραξικοπηματιών που οι ίδιοι τον τοποθέτησαν στον προεδρικό θώκο...
Σαμψών: Τότε γινόταν εμφύλιος σπαραγμός στην Κύπρο.
Ελεύθερος Τύπος: Μα πώς αποδεχθήκατε την πρόταση που σας έκαναν οι πραξικοπηματίες κατά του νόμιμα εκλεγμένου προέδρου της χώρας; Πώς τους "νομιμοποιήσατε" με αυτή την αποδοχή;
Σαμψών: Ανακοίνωσαν ότι ο Μακάριος ήταν νεκρός! Εγώ επείσθηκα ότι ήταν νεκρός.
Ελεύθερος Τύπος: Είχατε όμως πληροφόρηση σε ολόκληρο το νησί για το τι πραγματικά συνέβαινε. Μπορούσατε να μάθετε αμέσως ότι ο Μακάριος ήταν ζωντανός στην Πάφο.
Σαμψών: Πρώτα-πρώτα ήσαν κομμένα τα τηλέφωνα...
Ελεύθερος Τύπος:: Ποιοι πρόδωσαν και φέρουν βαρύτατες ευθύνες για το πραξικόπημα και την εισβολή;
Σαμψών: Το πραξικόπημα έγινε για να ρίξουν τη χούντα.
Ελεύθερος Τύπος: Πώς; Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι η χούντα οργάνωσε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.
Σαμψών: Το πέτυχαν σε 3 ημέρες. Το πραξικόπημα το έκαναν ο Αραπάκης, ο Μπονάνος, ο Ντάβος, ο Παπανικολάου, ο Γαλατσάνος για να ρίξουν τη χούντα του Ιωαννίδη και να επαναφέρουν τη δημοκρατία στην Ελλάδα με εντολή των Αμερικανών και εν συνεννοήσει με τον Καραμανλή και το Μακάριο...
Ελεύθερος Τύπος: Αυτό είναι το σενάριο με την εκδοχή Σαμψών...
Σαμψών: Να ανοίξει ο φάκελος της Κύπρου! Βγαίνουν στις επετείους και δε λένε λέξη για το άνοιγμα του φακέλου της Κύπρου...
Ελεύθερος Τύπος: Όχι, όλοι το υποστηρίζουν και επιμένουν γι' αυτό...
Σαμψών: Αλλά δεν το κάνουν.
Ελεύθερος Τύπος: Ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης στην πολύκροτη συνέντευξη που είχε δώσει στην εφημερίδα μας σπάζοντας τη σιωπή του, είχε υποστηρίξει ότι Μπονάνος, Αραπάκης ευθύνονται για την προδοσία γιατί αυτοί ανακάλεσαν τις στρατιωτικές δυνάμεις, οι οποίες επέστρεψαν στην Ελλάδα.
Σαμψών: Είχε πει ότι ο Αραπάκης κάλεσε τα 2 υποβρύχια που βρίσκονταν ήδη στην Πάφο και είχαν στα σκόπευτρά τους τον Τουρκικό αποβατικό στόλο να επιστρέψουν στην Ελλάδα γιατί δήθεν γινόταν εισβολή Τουρκικών δυνάμεων στη Ρόδο. Και είδαν με τα περισκόπιά τους τουρίστες στις παραλίες.
Ελεύθερος Τύπος: Είχατε δηλώσει πως κάθε υποβρύχιο έφερε 18 τηλεκατευθυνόμενες τορπίλες και ότι τα τουρκικά αποβατικά ήταν 38.
Σαμψών: Ακριβώς. Λάβετε υπόψη ότι τα Φάντομ τα ελληνικά, γιατί η Τουρκία δεν είχε Φάντομ, είχαν ξεκινήσει για να ισοπεδώσουν την περιοχή των 500 μέτρων εισβολής. Προδότες ήταν οι Μπονάνος, Αραπάκης και Ντάβος.
Ελεύθερος Τύπος: Το κλιμάκιο της CIA είχε προειδοποιήσει τον Ιωαννίδη ότι η Τουρκία θα εκμεταλλευόταν το πραξικόπημα και θα εισέβαλε στην Κύπρο. Τότε ο Ιωαννίδης αντέδρασε έντονα, όπως αναφέρεται στα απόρρητα τηλεγραφήματα, και κλώτσησε το τραπέζι που βρισκόταν μπροστά του, χύνοντας τους καφέδες που έπιναν, δηλώνοντας πως "αν η Τουρκία εισβάλλει, εκείνος θα έφτανε μέχρι την Κωνσταντινούπολη".
Σαμψών: Τότε η 12η μεραρχία του Γ' Σώματος Στρατού με επικεφαλής το στρατηγό Παύλο Παπαδάκη προέλασε μέσα στο τουρκικό έδαφος σε βάθος 75 χιλιομέτρων και οι ιχνηλάτες του βρίσκονταν 135 χιλιόμετρα από την Κωνσταντινούπολη και δεν βρήκαν τουρκικό στρατό.
Ελεύθερος Τύπος: Ποιος είχε διατάξει τη διείσδυση εντός τουρκικού εδάφους;
Σαμψών: Ήταν δουλειές του Ιωαννίδη. Στις 20 Ιουλίου ο Ντάβος πήγε να επιθεωρήσει τα προελαύνοντα ελληνικά στρατεύματα εντός των τουρκικών εδαφών, έβαλε τον Παπαδάκη μέσα στο αυτοκίνητο και του τοποθέτησε το πιστόλι του στον κρόταφο λέγοντας του: "ο εχθρός δεν είναι στην Κωνσταντινούπολη, είναι στην Αθήνα". Και διατάχθηκαν τα στρατεύματα να γυρίσουν πίσω!
Ελεύθερος Τύπος: Ας επανέλθουμε στους άλλους πρωταγωνιστές. Στον τότε αρχηγό ΓΕΝ, Πέτρο Αραπάκη.
Σαμψών: Είχε ολοκληρωθεί η προδοσία με τη διαταγή του Αραπάκη να επιστρέψουν τα υποβρύχια, τα αεροπλάνα να προσγειωθούν στο αεροδρόμιο των Χανίων και να διαλυθούν τα τάγματα στην Κύπρο. Η συμφωνία καταπαύσεως του πυρός έγινε μεταξύ Αραπάκη και Sisko. Εκείνη την ώρα που ο κ. Αραπάκης υπέγραφε την κατάπαυση του πυρός, εμείς στην Κύπρο παίρναμε τα σήματα του Ντενκτάς που ζητούσε ελικόπτερο να τον μεταφέρει στην Τουρκία διότι η Κύπρος έπεφτε στα χέρια των Ελλήνων. Παίρναμε και τα σήματα του αρχηγού του τουρκικού αποβατικού στόλου ότι δεν μπορούσαν να κρατηθούν στην ακτή των 500 μέτρων που τους περιορίσαμε. Τότε ο Γκιζίκης μου τηλεφώνησε να ετοιμάσω το διάγγελμα της Ένωσης με την Ελλάδα όταν τα Φάντομ σηκώθηκαν για να ισοπεδώσουν την περιοχή των 500 μέτρων. Αλλά μετά γύρισαν πίσω με εντολή Αραπάκη (ΓΕΝ) και Παπανικολάου (ΓΕΑ) και επέστρεψαν στα Χανιά. Τότε που ήμουν πρόεδρος καταβάλαμε μεγάλη αντίσταση κατά των εισβολέων Τούρκων που έχασαν 26 αεροπλάνα μαχητικά, παραδέχθησαν 19, ενώ στο δεύτερο μέρος της εισβολής έχασαν μόνο 3 αεροπλάνα. Ελευθερώσαμε θύλακες όπως Λεύκα, Μαργί, Κοφινού, Μούτουλλας, τουρκική συνοικία Λάρνακας, Ζαχάρια Αμμοχώστου, όλα τα μικτά χωριά, Κιόνελι, ΄Ασπρη Μούτη. Ήμουν στη Μαλούντα με το στρατό ως πρόεδρος της δημοκρατίας και καταλάβαμε τις περιοχές. Καταλάβαμε επί ημερών μου τη βάση των Τούρκων Κιόνελι 2 φορές με την ΕΛΔΥΚ και Κύπριους μαχητές και έρχονταν διαταγές από τον προδότη Μπονάνο απευθείας στον διοικητή της ΕΛΔΥΚ να επιστρέψουν πίσω όλοι στη βάση εξορμήσεως...
Ελεύθερος Τύπος: Μίλησες με τον τότε αρχηγό ΓΕΕΘΑ Μπονάνο;
Σαμψών: Τον έβρισα με τις χυδαιότερες των εκφράσεων στο τηλέφωνο όταν και γινόταν η εισβολή των Τούρκων και δοκίμασε να μου πει ότι έβγαλα τα κανόνια έξω και έβαλλαν στον αέρα για να εμπλέξω την Τουρκία και την Ελλάδα... Και μου έλεγε ότι γινόταν άσκηση των Τούρκων. Και ο Γεωργίτσης επικεφαλής του πραξικοπήματος μου είπε πως "δεν επείθεται ο αρχηγός πως γίνεται εισβολή". Και τότε πήρα το τηλέφωνο, το έβγαλα στο παράθυρο και του λέω "ακούς τους βομβαρδισμούς;" Και μου απαντά για τα κανόνια, οπότε του απαντώ με το χυδαίο υβρεολόγιο. Έβρισα και τον Γκιζίκη, αλλά αυτός τα είχε χαμένα. Όταν σας έδωσε συνέντευξη, μίλησε για πρώτη φορά για τις ευθύνες του. Μετά οι της χούντας των Αθνών δεν έβγαιναν στο τηλέφωνο. Ο εξ απορρήτων του Ιωαννίδη αξιωματικός Μιχ.Πηλιχός μου είπε ότι αν θέλω να παραμείνω πρόεδρος να δεχθώ να προελάσουν οι Τούρκοι και να ενώσουν το προγεφύρωμα με το θύλακα Β.Λευκωσίας κι εγώ είπα πως είναι απαράδεκτο, δεν δέχομαι να κάνουν βήμα οι Τούρκοι.
Ελεύθερος Τύπος: Με τίνος εντολή;
Σαμψών: Μου έλεγαν "Εθνικού Κέντρου", δηλαδή της χούντας. Των προδοτών Μπονάνου, Αραπάκη, κλπ. Τους έβρισα. Τους είπα "Γ... τις συμφωνίες σας!" Μου απάντησε ο Πηλιχός πως κινδυνεύει η ζωή μου. Του είπα "ξέρω πως έχετε εδώ στην Κύπρο 5 ανθρώπους και δεν έχω σε τίποτα να τους συλλάβω και να τους εκτελέσω άνευ δίκης και μην απειλείς έναν άνθρωπο που καταδικάστηκε δις εις θάνατον από τους ΄Αγγλους και δεν φοβήθηκε και θα φοβηθεί δολοφονία από εσάς". Και τότε μου είπε και με έριξε ότι "από το Εθνικό Κέντρο δεν θα έρθει φυσίγγιο αφού αρνείσαι". Και γνωρίζοντας ότι είχαμε φυσίγγια πολέμου μισής ημέρας, είπα "παραιτούμαι" για δεν μπορούσα να οδηγήσω την Κύπρο στη σφαγή εν γνώσει μου μην έχοντας βοήθεια από την Ελλάδα. Μου είπε ο Πηλιχός να παραδώσω την εξουσία στον Κληρίδη. Και παρέδωσα.
Ελεύθερος Τύπος: Ο Γκιζίκης αποκάλυψε σε συνέντευξη στον "Ελεύθερο Τύπο" τα τεχνάσματα της CIA προς τον πανίσχυρο δικτάτορα Ιωαννίδη...
Σαμψών: Τον ξεγέλασαν τον Ιωαννίδη, Ήταν αφελέστατος.
Ελεύθερος Τύπος: Το πιο συγκλονιστικό απ' όλα είναι αυτό που μας είχε αποκαλύψει ο Γκιζίκης, ότι δηλαδή ο Γεωργίτσης είχε εντολή να μην ενεργήσει ακόμα κι αν είχαν κάνει απόβαση οι Τούρκοι στην Κύπρο...
Σαμψών: Αυτό προσπάθησε να κάνει ο Μπονάνος και τους το ανέτρεψα μαζί με τον Κομπόκη και τους άλλους που έφεραν αντίσταση κατά των Τούρκων και τους περιορίσαμε στα 500 μέτρα. Και υπάκουσαν εμένα. Ο Γεωργίτσης δέχθηκε και κάναμε κρυφά από την Ελλάδα μερική επιστράτευση. Και αυτά τα τάγματα κράτησαν τους εισβολείς!

[nekktarios]

Η απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο

Του ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΔΡΟΥΣΙΩΤΗ

Η Κοφίνου ήταν ένα αμιγώς τουρκικό χωριό, με στρατηγική σημασία, που υπήρξε το επίκεντρο πολεμικών επιχειρήσεων τα κρίσιμα χρόνια του '60 στην Κύπρο.

Ο Γρίβας με τους επιτελείς του στο καφενείο του χωριού Κοφίνου μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης της Εθνικής Φρουράς. Σε μερικές μέρες πήρε το αεροπλάνο και επέστρεψε στην Ελλάδα με εισιτήριο μονής διαδρομής
Πριν από το 1974 υπήρξαν άλλες δύο απόπειρες της Τουρκίας να εισβάλει στην Κύπρο. Η μία ήταν τον Αύγουστο του '64 και η άλλη τον Νοέμβριο του '67. Η κρίση του '67 ξέσπασε με αφορμή τις «μάχες της Κοφίνου», στις 15 Νοεμβρίου, πριν από 40 χρόνια. Τα γεγονότα εκείνα κατέληξαν στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας που είχε εκστρατεύσει στην Κύπρο το 1964.

Το χωριό Κοφίνου είναι χτισμένο στο σημείο που ο οδικός άξονας Λευκωσίας - Λεμεσού συνδέεται με τον κύριο δρόμο προς τη Λάρνακα. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την Κοφίνου βρίσκεται το τότε μικτό χωριό Αγιος Θεόδωρος. Μετά τα γεγονότα του 1963 και την κατάρρευση των συμφωνιών Ζυρίχης - Λονδίνου, ο Αγιος Θεόδωρος κόπηκε στα δύο. Η κυβέρνηση της Κύπρου έλεγχε μόνο το ελληνικό τμήμα του χωριού.

Η Κοφίνου και η τουρκική συνοικία του Αγίου Θεοδώρου ελέγχονταν από την τουρκοκυπριακή οργάνωση ΤΜΤ. Τοπικός διοικητής ήταν ένας προβληματικός Τούρκος αξιωματικός, με το ψευδώνυμο Τσιετίν, ο οποίος δημιουργούσε προβλήματα όχι μόνο με τους Ελληνοκύπριους, αλλά και με την ΟΥΝΦΙΚΥΠ που διατηρούσε μόνιμο απόσπασμα στην περιοχή.

Ενα από τα προβλήματα που προκάλεσε ο Τσιετίν ήταν η παρεμπόδιση, στις αρχές του 1967, της εισόδου περιπόλου της κυπριακής αστυνομίας στον ελληνικό τομέα του Αγίου Θεοδώρου. Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε την αφορμή για μια παρατεταμένη κρίση που κορυφώθηκε το φθινόπωρο του 1967 και κατέληξε σε γενικευμένη επίθεση της Εθνικής Φρουράς εναντίον του χωριού Κοφίνου.

Γρίβας και μεραρχία

Τα Ηνωμένα Εθνη στις εκθέσεις τους έβρισκαν απόλυτο δίκαιο στους Ελληνοκύπριους για το ζήτημα που προκάλεσε την κρίση, όμως την απέδιδαν εξολοκλήρου στον προβληματικό χαρακτήρα του Τσιετίν.

Η ερμηνεία της ελληνοκυπριακής πλευράς ήταν πως η κρίση ήταν μέρος οργανωμένου σχεδίου για στρατιωτικό έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Γι' αυτό, παρά τις προσπάθειες του ΟΗΕ για εκτόνωση, η κυβέρνηση διέταξε στρατιωτική επιχείρηση με στόχο να εξασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο σε όλη την περιοχή.

Στρατιωτικός διοικητής της Κύπρου ήταν από το 1964 ο Γεώργιος Γρίβας, ενώ στο νησί βρισκόταν μία ελληνική στρατιωτική μεραρχία αποτελούμενη από 10.000 αξιωματικούς και στρατιώτες. Η μεραρχία έφτασε «μυστικά» στην Κύπρο μεταξύ Ιουνίου και Αυγούστου του 1964, με αποστολή την άμυνα της Κύπρου.

Ωστόσο, όπως αποκαλύπτεται σήμερα από έγγραφα των αμερικανικών κρατικών αρχείων, η κάθοδος του Γρίβα και της Μεραρχίας στην Κύπρο είχε αποφασιστεί με την παρότρυνση των ΗΠΑ και την ανοχή της Τουρκίας. Κύρια αποστολή της Μεραρχίας ήταν να αποτρέψει τον κίνδυνο κομ*****στικοποίησης της Κύπρου. Ηταν η εποχή που προετοιμάζονταν οι συνομιλίες για λύση διπλής ένωσης (σχέδιο Ατσεσον), με τον Μακάριο να αντιδρά και να επιδιώκει συμμαχία με τη Σ. Ενωση και την Αίγυπτο.

Στην ελληνική μεραρχία της Κύπρου θήτευσε όλη η ηγεσία του ΙΔΕΑ, μεταξύ των οποίων και οι πλείστοι από τους πρωταγωνιστές της 21ης Απριλίου. Το 1967 οι λόγοι καθόδου της Μεραρχίας είχαν μάλλον εκλείψει. Και το επεισόδιο της Κοφίνου πρόσφερε την ευκαιρία για την ανάκλησή της.

Δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς περικύκλωσαν την Κοφίνου πριν από την επιχείρηση
Η επιχείρηση

Ο Γρίβας, ο οποίος ανέλαβε να σχεδιάσει και να εκτελέσει την επιχείρηση, κινητοποίησε μονάδες τεθωρακισμένων και μονάδων πυροβολικού, για να επιληφθεί ενός προβλήματος παρακώλυσης της κυκλοφορίας από μια ομάδα οπλοφόρων της ΤΜΤ. Επιτελάρχης του Γρίβα ήταν ο μετέπειτα αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων επί καθεστώτος Ιωαννίδη, Γρηγόριος Μπονάνος, ο οποίος διέταξε το 1974 το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

Οσο δίκαιο είχε η ελληνοκυπριακή πλευρά για τις δραστηριότητες της ΤΜΤ στην περιοχή το έχασε με τη μορφή και το μέγεθος της αντίδρασης. Αυτό που κατέγραψαν τα Ηνωμένα Εθνη μετά την επίθεση της Εθνικής Φρουράς κατά της Κοφίνου ήταν μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ενός χωριού, κατά την οποία σκοτώθηκαν 24 Τουρκοκύπριοι και 1.000 έμειναν άστεγοι.

Η εκτίμηση της κυβέρνησης ήταν πως στην περιοχή υπήρχαν 400 οπλισμένοι Τουρκοκύπριοι, οι οποίοι θα καταλάμβαναν την περιοχή και θα απέκοπταν τον σημαντικότερο οδικό κόμβο της Κύπρου. Ωστόσο, μετά την ολοκλήρωση της επιχείρησης η εκτίμηση αυτή αποδείχτηκε λανθασμένη. Σύμφωνα με έκθεση της Εθνικής Φρουράς, βρέθηκαν μόλις 20 τουφέκια, ένα αυτοσχέδιο πολυβόλο, δύο πολυβόλα Μπράουνινγκ, ένα αυτόματο Στεν και 10 κυνηγετικά. Ο οπλισμός αυτός ήταν αρκετός για την παρακώλυση της κυκλοφορίας, αλλά δεν δικαιολογούσε μια ευρείας κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση.

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Ου Θαντ διαβίβασε στην κυβέρνηση της Κύπρου την «επείγουσα ανάγκη να σταματήσουν οι επιχειρήσεις», την κάλεσε να διατάξει την Εθνική Φρουρά να αποχωρήσει από τις θέσεις που είχε καταλάβει κατά τη διάρκεια των μαχών και «να συνεργαστεί πλήρως με τη δύναμη των Ηνωμένων Εθνών για την αποκατάσταση της ειρήνης και της ηρεμίας». Λόγω της κατακραυγής που υπήρξε η κυβέρνηση συμμορφώθηκε σχεδόν αμέσως και η Εθνική Φρουρά αποχώρησε από τις περιοχές που είχε καταλάβει.

Ανάκληση Γρίβα

Η Τουρκία κινητοποίησε στρατιωτικές δυνάμεις στα νότια παράλια απέναντι από την Κύπρο, καθώς και στα σύνορα με την Ελλάδα στην περιοχή του Εβρου. Η τουρκική κυβέρνηση απαίτησε τον άμεσο τερματισμό των επιχειρήσεων και απείλησε με στρατιωτική επέμβαση. Την επομένη, επιδόθηκε διπλωματική νότα προς την ελληνική κυβέρνηση και απαιτούνταν η άμεση αποχώρηση της Μεραρχίας, η ανάκληση του Γρίβα από την Κύπρο και η διάλυση της Εθνικής Φρουράς.

Οι ΗΠΑ ανέλαβαν πρωτοβουλία να αποτρέψουν σύγκρουση μεταξύ δύο κρατών-μελών του ΝΑΤΟ. Ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Φίλιπς Τάλμποτ συνάντησε τον πρωθυπουργό του καθεστώτος, Κωνσταντίνο Κόλλια, και του συνέστησε όπως η Ελλάδα επιδείξει καλή θέληση καλώντας τον Γρίβα στην Αθήνα για διαβουλεύσεις. Στις 18 Νοεμβρίου, στις 10 το πρωί, ο Γρίβας αναχώρησε από το αεροδρόμιο Λευκωσίας με προορισμό την Αθήνα, με εισιτήριο μονής διαδρομής.

Ο πρόεδρος Τζόνσον όρισε ως ειδικό απεσταλμένο του τον υφυπουργό Αμυνας Σάιρους Βανς και έστειλε γράμμα στον Μακάριο συστήνοντάς του να συνεργαστεί μαζί του για την αποκλιμάκωση της κρίσης. «Οπως βλέπω την κατάσταση, είναι ζήτημα πολέμου ή ειρήνης» του έγραψε.

Τελεσίγραφο

Στην Τουρκία είχε δημιουργηθεί πολεμικό κλίμα. Ο Τύπος αναφερόταν σε γενοκτονία των Τουρκοκυπρίων και καλούσε την Τουρκία να επέμβει στρατιωτικά στην Κύπρο. Ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Τσακλαγιαγκίλ είπε στον Βανς ότι η κατάσταση στην Κύπρο δεν ήταν για την Τουρκία ζήτημα πολέμου ή ειρήνης, αλλά ζήτημα συνοχής ή όχι του τουρκικού κράτους. «Αν δεν υπάρξει απόφαση για επέμβαση, κινδυνεύει να καταρρεύσει η τουρκική κοινωνία» του είπε.

Στις 28 Νοεμβρίου, η Τουρκία απέστειλε μέσω του Σάιρους Βανς τελεσίγραφο στην Ελλάδα και επέμενε στην άμεση αποχώρηση της Μεραρχίας και στη διάλυση της Εθνικής Φρουράς. Η Αθήνα θα έπρεπε «να την αποδεχτεί ή να αποδεχτεί τον πόλεμο» είπε ο Αμερικανός μεσολαβητής. Αυθημερόν ο ΥΠΕΞ Π. Πιπινέλης ανακοίνωσε την αποδοχή των τουρκικών όρων. Ομως, ο Μακάριος ενημέρωσε τον πρέσβη των ΗΠΑ στη Λευκωσία Τ. Μπέλσερ ότι δεν συνηγορούσε στη διάλυση της Εθνικής Φρουράς, εκτός εάν αποχωρούσαν από την Κύπρο η ΕΛΔΥΚ και η ΤΟΥΡΔΥΚ. Εκνευρισμένος ο Μπέλσερ είπε στον Μακάριο πως αυτό που χρειαζόταν η Κύπρος ήταν ένα θαύμα και του ευχήθηκε να συμβεί. Ο Σάιρους Βανς έκανε δύο επισκέψεις στην Κύπρο, αλλά δεν κατάφερε να μεταπείσει τον Μακάριο.

Τότε η Ελλάδα προχώρησε στην απόσυρση της Μεραρχίας, η Τουρκία απέσυρε την απειλή για εισβολή και ο Μακάριος διατήρησε την Εθνική Φρουρά. Στην Εθνική Φρουρά παρέμειναν και 600 Ελλαδίτες αξιωματικοί για τη στελέχωσή της. Οι πλείστοι αξιωματικοί ήταν επιλεγμένοι από τη χούντα και υπονόμευαν συστηματικά τον Μακάριο, με αποκορύφωμα το πραξικόπημα του 1974. Υστερα από την τραγωδία του '74, ο Μακάριος εκμυστηρεύτηκε στο στενό του κύκλο ότι το μεγαλύτερο λάθος που είχε κάνει ως πρόεδρος της Κύπρου ήταν η εμμονή του στη διατήρηση της Εθνικής Φρουράς.


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 16/11/2007

[nekktarios]

Με τις ευλογίες Κίσινγκερ το πραξικόπημα στην Κύπρο
Τη φιλοτουρκική στάση του αποκαλύπτουν αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Αριστοτελία Πελώνη
Τα ψέματα του Χένρι Κίσινγκερ αποκαλύπτουν τα νέα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ
Τα ψέματα του Χένρι Κίσινγκερ για την προαναγγελθείσα τραγωδία της Κύπρου, αλλά και τη φιλοτουρκική στάση που κράτησε πριν και μετά τον Αττίλα, αποκαλύπτουν τα νέα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
«Αν γνώριζα την έκθεση πληροφοριών, θα είχα σταματήσει το πραξικόπημα στην Κύπρο. Από τη στιγμή που έγινε το πραξικόπημα, υπέθεσα ότι η Τουρκία θα παρενέβαινε, αφού δεν υπήρχε κυβέρνηση στην Κύπρο και η Ελλάδα ήταν ασταθής». Με τη φράση αυτή, βγαλμένη από τα πρακτικά της συζήτησής του με τον υφυπουργό Εξωτερικών της Κίνας τον Οκτώβριο του 1974, ο Χένρι Κίσινγκερ, ο «αρχιτέκτονας» του Αττίλα, επιχειρεί αφενός μεν να νίψει τας χείρας του για το πραξικόπημα Ιωαννίδη στην Κύπρο, αφετέρου δε να υποστηρίξει ότι η αμερικανική πλευρά δεν μπορούσε να επέμβει για να σταματήσει την τραγωδία.
Επί τρεις δεκαετίες ο μαέστρος της ρεαλπολιτίκ επαναλαμβάνει αυτούς τους ισχυρισμούς, ενώ στα απομνημονεύματά του έχει φθάσει μέχρι και να υποστηρίξει ότι «η έκρηξη στο νησί έγινε μια στιγμή που κανείς δεν την περίμενε, ούτε ο ίδιος ο Μακάριος, στις 15 Ιουλίου 1974». Τα εκατοντάδες έγγραφα ωστόσο, τα οποία αποχαρακτήρισε και έδωσε στη δημοσιότητα πριν από δύο ημέρες το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, καταρρίπτουν ένα προς ένα τα ψεύδη του Κίσινγκερ. Η Ουάσιγκτον γνώριζε από πολύ νωρίς τις κινήσεις του στρατηγού Γρίβα, ηγέτη της ΕΟΚΑ Β, ο οποίος σε συνεργασία με τη χούντα της Αθήνας σχεδίασε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου εναντίον του Μακαρίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την εισβολή. Σε έκθεση της CΙΑ του Σεπτεμβρίου του 1973 αναφέρονται οι «τρομοκρατικές» πρακτικές του Γρίβα που είχε επιστρέψει μυστικά στο νησί το 1971, καθώς και ότι ο «ζηλωτής της ένωσης» είναι ορκισμένος εχθρός του Μακαρίου, ο οποίος με τις πράξεις του μπορεί να σύρει την Κύπρο σε εμφύλιο πόλεμο καθώς και σε εχθροπραξίες εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Σημειώνεται ότι από προηγούμενες πληροφορίες ήταν ήδη γνωστό στην Ουάσιγκτον ότι ο Δ. Ιωαννίδης είχε δηλώσει πως θα μπορούσε να ξεφορτωθεί τον Μακάριο μέσα σε 24 ώρες όποτε ήθελε.

Ο ρόλος του Τάσκα
Σε υπόμνημα που υπέβαλε ειδικός του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας στον Χένρι Κίσινγκερ την ημέρα του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή η Τουρκία να προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση. Την ίδια ημέρα, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Χένρι Τάσκα σε τηλεγράφημά του προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδεχόταν ότι ο Ιωαννίδης είχε εμπλακεί στο πραξικόπημα. «Αν ο Ιωαννίδης άνοιξε το κουτί της Πανδώρας, θα το δούμε» έγραφε, ενώ τόνιζε ότι το πραξικόπημα αποδείκνυε «πόσο επικίνδυνος και αναξιόπιστος είναι ο Ιωαννίδης». Ωστόσο, αυτό το γεγονός δεν είχε εμποδίσει την Ουάσιγκτον να τον θεωρεί βασικό συνομιλητή.
Ο Τάσκα σε τηλεγράφημά του της 16ης Ιουλίου επαναλάμβανε την εκτίμησή του για τον «άστατο και αναξιόπιστο Ιωαννίδη», τον οποίο, παρά τις επικίνδυνες ακροβασίες του, δεν είχε αποπειραθεί να στενοχωρήσει η Ουάσιγκτον. Μετά την τραγωδία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1974, ο διευθυντής του γραφείου πληροφοριών «ενημέρωνε» τον Κίσινγκερ ότι το επικίνδυνο παιχνίδι της χούντας με τον Μακάριο ήταν γνωστό στην Ουάσιγκτον από τον Μάιο, αλλά η Ουάσιγκτον αρκέστηκε απλώς να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της στον Ιωαννίδη, χωρίς να κάνει διάβημα.
Τα νέα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα δείχνουν ακόμη ότι οι Αμερικανοί είχαν την εικόνα της ενίσχυσης των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί- σε τηλεφωνική συνομιλία με τον Κίσινγκερ στις 19 Ιουλίου ο διευθυντής της CΙΑ τον διαβεβαίωνε ότι η δυνατότητα των Τούρκων για απόβαση στρατευμάτων ήταν «πάρα πολύ καλή»!- αλλά δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τον δεύτερο Αττίλα στις 14 και 15 Αυγούστου.

[nekktarios]

Παραλήρημα Ιωαννίδη κατά του Μακαρίου
«Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ κυριολεκτικά εξερράγη, χτύπησε πάνω σε ένα τραπέζι, έσπασε ένα ποτήρι και άρχισε να βρίζει».
Ήταν η αρχική αντίδραση του Δ. Ιωαννίδη, όταν η αμερικανική πρεσβεία τού διαβίβασε μήνυμα για αυτοσυγκράτηση στις 16 Ιουλίου. «Κάποια μέρα οι ΗΠΑ θα καταλάβουν ότι στις 15 Ιουλίου 1974, η Κύπρος σώθηκε από τα χέρια των κομ*****στών» φέρεται να είπε, σύμφωνα με τον Αμερικανό πρέσβη, ο Ιωαννίδης, ο οποίος μάλιστα χαρακτήρισε τον Μακάριο «σάπιο ομοφυλόφιλο παπά», «διεστραμμένο» και «βασανιστή». Στη συνέχεια «εξερράγη πάλι, χτύπησε πάλι το τραπέζι, κουνούσε τα χέρια του, έσπασε ένα δεύτερο ποτήρι και βρίζοντας δήλωσε ότι δεν σχεδίασε αυτός το πραξικόπημα αλλά Κύπριοι εθνικιστές». Όταν τον ρώτησαν αν οι Έλληνες μιλούν απευθείας με τους Τούρκους, απάντησε πως όχι, αλλά ότι οι Τούρκοι δεν τον ενοχλούσαν και ότι θα ήταν πρόθυμος να μοιραστεί μαζί τους τα κέρδη από κοινή επιχείρηση πετρελαίου! Συνεχίζοντας το παραλήρημά του εξέφρασε την εκτίμηση ότι «σε ένα ή σε δέκα χρόνια οι Τούρκοι θα πουλήσουν το μερίδιό τους στην Κύπρο για να έχουν περισσότερα δικαιώματα στο πετρέλαιο». Η συνάντηση έκλεισε με τον Ιωαννίδη να υπεραμύνεται του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, λέγοντας ότι άφησε το «φιλότιμό» του να υπερισχύσει της λογικής προκειμένου να βοηθήσει τους Κυπρίους!

[nekktarios]

Αβέρωφ εναντίον Ανδρέα
Σε έγγραφο που υπογράφει ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Jack Κubisch (20 Νοεμβρίου 1974), ο Ανδρέας Παπανδρέου παρουσιάζεται ως άτομο «ψυχωτικό», το οποίο μάλιστα, «μετά τον Ιωαννίδη και τον Παπαδόπουλο είναι πιθανότατα ο πλέον αντιπαθής Έλληνας». Γράφει για τον Ε. Αβέρωφ: «Η εθνική αντιπάθεια για τον Παπανδρέου είναι πιο βαθιά και δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Ο Αβέρωφ, τον οποίο οι περισσότεροι θεωρούν τζέντλεμαν και μετριοπαθή, πριν από λίγο καιρό μου είπε: "Ο Ανδρέας είναι ο μόνος άνδρας σε αυτή τη Γη τον οποίο θα σκότωνα με τα ίδια μου τα χέρια. Δεν είναι ούτε Έλληνας ούτε άνθρωπος"»

[nekktarios]

Κτηνωδία δίχως τέλος

Συγκλονισμό προκαλεί κατάθεση 66χρονης, που μιλά για τη δολοφονία νεαρής μητέρας. «Επρόσεξα ότι πάνω στο νεκρόν σώμαν της Σ.Π., 26 χρονών, ελαχταρούσεν ολογαίματη η κορούδα της, ονόματι Μαρία, ηλικίας 13 μόλις μηνών. Η Μαρία έκλαιγεν και έγλειφεν τα αίματα της μητέρας της. Εγώ τότε έπιασα το μωρόν και το επήγα στο σπίτιν μου και το έλουσα και του εφόρεσα καθαρά ρούχα»,
Ομαδικοί βιασμοί
«Μόλις έφυγαν οι άνδρες, άρχισαν να χωρίζουν νεαρές κοπέλες και να τες παίρνουν σε απόμερα δωμάτια και να τις βιάζουν. Οι κοπέλες, ενώ επήγαιναν έκλαιγαν, ως και όταν επέστρεφαν». (Αφήγηση γυναίκας από χωριό της Λευκωσίας)
«Την 17ην Αυγούστου, ενώ ήμουν με τες άλλες γυναίκες, ήρθεν ένας Τούρκος εκ Τουρκίας, με ετράβηξεν με βίαν και με επήρεν σ’ έναν μικρόν δωμάτιον. Ματαίως εγώ και η μητέρα μου επροσπαθήσαμεν να αντισταθούμεν. Μόλις με έβαλεν εις το δωμάτιον, επειδή εγώ δεν εξυντυνόμουν, άρχισεν να με κτυπά στο πρόσωπον και στα χέρια. Ακολούθως μου έβγαλεν ο ίδιος τα ρούχα μου και με την απειλήν του όπλου του με εβίασεν. Την ίδιαν ώραν που με επήραν εμέναν, επήραν και τις αδελφές μου, τις έβαλαν σε χωριστά δωμάτια και τις εβίασαν». (aφήγηση γυναίκας από χωριό της επαρχίας Αμμοχώστου).
14χρονο κορίτσι θύμα βιασμού
Από τη μανία των Τούρκων δεν γλίτωσαν τα μικρά κορίτσια. Δεκατετράχρονη από χωριό της επαρχίας Κερύνειας αφηγείται:
«…Με έπιασεν ένας Τούρκος στρατιώτης και με έβγαλεν έξω από την αποθήκην, μέσα στα χωράφια και με εβίασεν μιαν φοράν με τα μάτια και τα χέρια δεμένα με ρούχα. Σήμερα το πρωί ένας άλλος Τούρκος στρατιώτης με επήρεν μέσα σε μιαν μάντραν, που είναι κοντά στην αποθήκη, και με εβίασεν και αυτός. Το απόγευμα ένας Τούρκος στρατιώτης, που νομίζω ότι είναι ο ίδιος ο πρωινός, με επήρεν ξανά στην μάντραν και με εβίασεν και πάλι».